Wat een rare gewaarwording is dat toch altijd. Je maakt een vlucht en je zit al weer aan de andere kant van de oceaan. Je lijf is hier, maar je hoofd is nog steeds daar... Ik heb daar toch altijd wel wat moeite mee.
Gisterochtend zouden we opgehaald worden door de taxi die het hotel voor ons besteld had. Hun shuttle was al bezet door andere ritten. We zitten te wachten in de lobby en er komt nóg een stel bij ons zitten. Het blijkt dat ze ook met dezelfde taxi mee zullen gaan naar de airport. Precies om half 8 komt die voor rijden. Een taxi in de grootte van een Mini Cooper. En dat voor 4 personen, 4 koffers en wat grote tassen? Er wordt vervolgens wat gerommeld bij de receptie. Gelukkig staat the shuttlebus er nog. Wij gaan in de shuttle en de taxi wordt op een andere rit gezet, pff..!
De vlucht van Peoria naar Chicago verloopt snel. Het toestel is 3 stoelen breed en zo'n 17 rijen lang. We vliegen net boven de wolken, geen last met de oren. En net als je denkt dat het ding gang begint te maken gaan we ook al weer dalen. In minder dan 3 kwartier vliegen staan we in Chicago.
We wisten al van tevoren dat we een lange overstap zouden hebben die vanwege een vluchtwijziging ook nog eens met een uur extra werd verlengd tot bijna 7½ uur. Een lange zit dus. We moeten wisselen van terminal 2 naar 1 en kunnen dat doen zonder het treintje te hoeven gebruiken. Ergens verwacht ik hier in de looproute een paspoortcontrole. Voor gate B16 moeten we helemaal naar het laatste puntje van de terminal, maar we passeren geen controle. Wat raar... is er dan helemaal geen douane waar je doorheen moet als je het land verlaat? Vreemd... Het zal toch niet die man geweest zijn die in Peoria daar in het luchtledige stond, vlak voor de security check en ons paspoort vergeleek met de boardingskaart en 'en passant' het ding onder een of ander lampje hield? Het leek echt geen douanier te zijn. Bovendien dacht ik dat binnenlandse vluchten beschouwd werden als gewoon binnenlands reizen, netzoals je ook in de auto van de ene plek naar de andere gaat binnen de VS. Enfin, hoe dan ook, het zal ons verder 'worst wezen'...
Terminal 1 is bijna gezellig om door heen te wandelen. We drinken een keer koffie bij Starbucks, halen een keer wat lekkers bij Mc Donalds en lopen hier en daar een winkeltje in. Verder bekijken we het reilen en zeilen in deze terminal van de luchthaven vanaf ons plekje. Het zijn relaxte uurtjes.
Om 5 uur gaan we boarden en even over half 6 vertrekt het vliegtuig. Alles precies op tijd. De vlucht verloopt zonder problemen en precies op tijd landt het toestel in Dusseldorf, waar we dus om 8 uur aankomen. We zijn snel door de douane, onze koffers verschijnen als een van de eersten op de band en eenmaal buiten kunnen we direct doorlopen naar de bus die ons naar parkingplatz P24 brengt. We dachten dat we toch wel een flinke auto reden, maar na 3½ week in een Chevrolet Traverse, lijkt onze eigen auto ineens omgetoverd te zijn in een Dinky Toy... Om precies 10 uur staan we weer bij onze voordeur.
Wij willen iedereen danken voor de reacties die onder de berichten gegeven werden. Ik maakte de verslagen in eerste instantie voor mezelf, maar het is erg leuk om te vernemen dat er verscheidene mensen zijn geweest die trouw 'meereisden'.
Ik heb intussen nog wat foto's geplaatst bij de verslagen over de bezoeken aan Gary. Jammer genoeg, mogen er geen foto's gemaakt worden tijdens de bezoeken in de gevangenis van Bruce. Dus die heb ik ook niet.
vrijdag 14 september 2012
woensdag 12 september 2012
Dag 24 en 25: Afscheid van Bruce
Zojuist zijn we aangekomen bij ons laatste hotel Jameson Inn in Peoria. Dit 3-sterrenhotel had ik al maanden vantevoren gescoord via Hotwire voor 40 dollar. Een koopje sowieso; bovendien hebben we internet en een mooie kamer met alles erop en eraan, ontbijt en shuttleservice van en naar het vliegveld. Je zou je bijna afvragen waar ze het van kunnen doen...
Het is 2 dagen geleden dat ik geschreven heb. Dus voor degenen die al afkickverschijnselen kregen, is hier nog wat verlichting...
Ik heb nog 2 bezoekdagen gehad aan Bruce. Gisteren en vandaag dus. We hebben nog heel wat dingen door kunnen spreken en dat is fijn. Onze correspondentie is al 9 jaren een correspondentie met ellenlange brieven, maar toch zijn sommige dingen makkelijker te vertellen of uit te leggen wanneer je recht tegenover elkaar zit. Onze band is hecht te noemen en we voelen elkaar goed aan. Het afscheid zagen we natuurlijk al uren vantevoren aankomen en was niet makkelijk, helemaal niet voor Bruce.
Ik zei het 2 dagen geleden al; er zijn wat problemen op het thuisfront. Ik ga daar op internet verder niet over uit weiden. Maar zijn toch al weinige vertrouwen in hen lijkt behoorlijk te zijn beschaamd. Hoe het verder moet zal de tijd uitwijzen. Maar op zijn verzoek heb ik het een en ander voor hem uit- en opgezocht. Hij gaat het er niet bij laten zitten. Hij is zo blij dat ik precies op dit moment hier ben en hem tot steun kan zijn. Hopelijk loopt het met een sisser af, maar zelfs ik heb daar een hard hoofd in...
Een kwartiertje langer heeft onze extended visit mogen duren, maar toen was het toch echt tijd om afscheid te nemen. Een stevige hug, een kus en een laatste zwaai... Ik word weggebracht naar de ingang. De vrouwelijke bewaakster vertelt me onderweg: "He's one of our better prisoners"... iets wat ik al lang wist natuurlijk, maar het doet me goed om dat van zo iemand te horen.
Eenmaal buiten komt Johan al snel aanrijden om me op te halen. We rijden richting vliegveld, eten in de buurt eerst nog wat, zorgen er voor dat de benzinetank vol zit en leveren de auto uiteindelijk bij Hertz weer in. De Chevrelot heeft het goed gedaan; we zijn 3250 mijl met hem opgetrokken!
We lopen de vertrekhal in en checken al vast in voor de vlucht van morgen. Is dat al vast gedaan. Daarna wachten we een half uurtje op de shuttlebus van ons hotel voor deze nacht, die precies op de afgesproken tijd arriveert. Onze terugreis komt ineens heel duidelijk in zicht. De overgang is abrupt; althans voor mij. Ik voel me helemaal leeg...
Het is 2 dagen geleden dat ik geschreven heb. Dus voor degenen die al afkickverschijnselen kregen, is hier nog wat verlichting...
Ik heb nog 2 bezoekdagen gehad aan Bruce. Gisteren en vandaag dus. We hebben nog heel wat dingen door kunnen spreken en dat is fijn. Onze correspondentie is al 9 jaren een correspondentie met ellenlange brieven, maar toch zijn sommige dingen makkelijker te vertellen of uit te leggen wanneer je recht tegenover elkaar zit. Onze band is hecht te noemen en we voelen elkaar goed aan. Het afscheid zagen we natuurlijk al uren vantevoren aankomen en was niet makkelijk, helemaal niet voor Bruce.
Ik zei het 2 dagen geleden al; er zijn wat problemen op het thuisfront. Ik ga daar op internet verder niet over uit weiden. Maar zijn toch al weinige vertrouwen in hen lijkt behoorlijk te zijn beschaamd. Hoe het verder moet zal de tijd uitwijzen. Maar op zijn verzoek heb ik het een en ander voor hem uit- en opgezocht. Hij gaat het er niet bij laten zitten. Hij is zo blij dat ik precies op dit moment hier ben en hem tot steun kan zijn. Hopelijk loopt het met een sisser af, maar zelfs ik heb daar een hard hoofd in...
Een kwartiertje langer heeft onze extended visit mogen duren, maar toen was het toch echt tijd om afscheid te nemen. Een stevige hug, een kus en een laatste zwaai... Ik word weggebracht naar de ingang. De vrouwelijke bewaakster vertelt me onderweg: "He's one of our better prisoners"... iets wat ik al lang wist natuurlijk, maar het doet me goed om dat van zo iemand te horen.
Eenmaal buiten komt Johan al snel aanrijden om me op te halen. We rijden richting vliegveld, eten in de buurt eerst nog wat, zorgen er voor dat de benzinetank vol zit en leveren de auto uiteindelijk bij Hertz weer in. De Chevrelot heeft het goed gedaan; we zijn 3250 mijl met hem opgetrokken!
We lopen de vertrekhal in en checken al vast in voor de vlucht van morgen. Is dat al vast gedaan. Daarna wachten we een half uurtje op de shuttlebus van ons hotel voor deze nacht, die precies op de afgesproken tijd arriveert. Onze terugreis komt ineens heel duidelijk in zicht. De overgang is abrupt; althans voor mij. Ik voel me helemaal leeg...
 |
| Leeg... |
maandag 10 september 2012
Dag 23: Terug bij Bruce
We zijn weer terug in het hotel waar we 3 weken geleden de vakantie begonnen. Op het nippertje hebben we hier vandaag een hotelkamer kunnen krijgen. Ik dacht dat het zo'n vaart niet zou lopen en had helemaal niets gereserveerd. De eerste keer dat we hier waren, was het helemaal niet druk en ik dacht een betere prijs te kunnen krijgen aan de balie bij onze terugkomst. Echter, de receptioniste geeft ons na een warm welkom te kennen dat het hotel volboekt is door spoorwegwerkers. Ze heeft alleen nog een suite met jacuzzi beschikbaar voor $ 95,00 plus tax per nacht! Oeps..., daar gaat Gera natuurlijk niet intrappen.
Een gezellige onderhandeling begint. Ik zeg bijvoorbeeld dat ik graag die kamer wil hebben voor de prijs van een normale kamer. Als zij hem niet aan ons geeft voor die prijs is dat voor hen verlies als ze hem verder niet kwijt raakt, maar ook voor ons. Als wij hem wel krijgen voor dat geld is dat een win-win situatie. Ze morrelt wat in de computer, ik heb het nog over AAA-korting en haal aan dat zij het duurste hotel zijn in onze hele vakantie. Zij vraagt wat wij gemiddeld dan wel betalen. Ik heb het over $ 45,00 gemiddeld. Maar dat gaat haar niet lukken. Uiteindelijk haalt ze een spoorwegwerker die nog niet ingechekt is, uit de gereserveerde kamer en geeft hem aan ons voor de normale prijs, met de AAA-korting eraf. Bij elkaar, plus tax, betalen we nu $ 117.00 voor 2 nachten. Da's toch ongeveer wat ik zelf in gedachten had.
Vandaag gingen we tegen achten op pad en reden zo'n 275 km. De route is bijna gelijk aan die we op de heenweg reden. De maïsvelden zijn droger dan droog of al gemaaid. Bovendien constateren we dat ook de soja een klap gaat krijgen. In ieder geval de velden die al wat ouder zijn. Daar staan toch gewoon bruine sprietjes. Maar misschien komen sommige boeren er nog goed mee af. Ik heb echter niet genoeg verstand van de soja-oogst om daar iets zinnigs over te kunnen zeggen.
We arriveren om half 12 in Canton IL. Niet echt hongerig, maar toch toe aan een opknapbeurt stappen we een Mac Donalds' binnen voor een milkshake en maken tegelijk gebruik van het toilet. We ordenen de spullen voor het bezoek aan Bruce. Niet alles mag mee naar binnen, alleen de autosleutels en identificatie en een debitcard voor de aankoop van drinken en snacks.
Ook Johan gaat deze keer mee op naar binnen en tegen twaalven rijden we het parkeerterrein op. Het is rustig in de hal en we zijn direct aan de beurt. Ik zie het al direct; er zitten 2 mensen die ik nog nooit gezien heb. Maar ze klinken al gelijk heel amicaal. Ik lees "Smith" op het naambordje van de man en als hij onze rijbewijzen ziet, weet hij even niet hoe hij het ermee heeft. "What is this?" en "Where are you from?" Hij vindt het helemaal te gek als hij hoort waar we vandaan komen, "Cool!!" Ook de dame, waarvan ik de naam niet herinner, maar ik hoorde iemand haar Jackie noemen is vol interesse. Ze noemt me steeds "honey"... Enfin, alles gaat op een leuke manier. Ik heb nog 2 boeken meegenomen en een Sudoku-puzzelboek. Als die ook ingeschreven zijn, worden we apart genomen voor het fouilleren en de gang door het poortje. We mogen door...
Eenmaal binnen worden we verwezen naar een tafel bij het raam en dan duurt het nog een minuut of tien voor Bruce binnenkomt. Een hand en een hug voor Johan een hug en een kus voor mij. Het is goed weer terug te zijn. Natuurlijk wil hij weten hoe onze reis geweest is en we vertellen erover. Johan heeft heel wat vragen over het een en ander wat we onderweg gezien en tegengekomen zijn en ook dat komt aan bod.
Bruce zit duidelijk met iets. Er is iets niet goed op het thuisfront. Hij vraagt mij het een en ander voor hem uit te zoeken, nu ik nog hier ben. Ik ga daar vandaag en morgen achteraan. En verder hebben we gewoon wat lol. Het is toch altijd wat lastiger als ik voor Johan en iemand anders moet vertalen. Maar de uurtjes vliegen eigenlijk voorbij. Om half 5 worden we gesommeerd om op te stappen, waarna we direct naar de Super 8 rijden, waar we nu dus zitten...
We zijn zojuist nog even terug naar downtown gereden om wat te gaan eten bij Subway en toen we terugkwamen vertelde de recepioniste dat de andere spoorwegwerker toch is op komen dagen en dat hij nu de dure suite heeft, op kosten van de baas... Ik heb haar gecomplimenteerd met haar goede inzicht!
Een gezellige onderhandeling begint. Ik zeg bijvoorbeeld dat ik graag die kamer wil hebben voor de prijs van een normale kamer. Als zij hem niet aan ons geeft voor die prijs is dat voor hen verlies als ze hem verder niet kwijt raakt, maar ook voor ons. Als wij hem wel krijgen voor dat geld is dat een win-win situatie. Ze morrelt wat in de computer, ik heb het nog over AAA-korting en haal aan dat zij het duurste hotel zijn in onze hele vakantie. Zij vraagt wat wij gemiddeld dan wel betalen. Ik heb het over $ 45,00 gemiddeld. Maar dat gaat haar niet lukken. Uiteindelijk haalt ze een spoorwegwerker die nog niet ingechekt is, uit de gereserveerde kamer en geeft hem aan ons voor de normale prijs, met de AAA-korting eraf. Bij elkaar, plus tax, betalen we nu $ 117.00 voor 2 nachten. Da's toch ongeveer wat ik zelf in gedachten had.
Vandaag gingen we tegen achten op pad en reden zo'n 275 km. De route is bijna gelijk aan die we op de heenweg reden. De maïsvelden zijn droger dan droog of al gemaaid. Bovendien constateren we dat ook de soja een klap gaat krijgen. In ieder geval de velden die al wat ouder zijn. Daar staan toch gewoon bruine sprietjes. Maar misschien komen sommige boeren er nog goed mee af. Ik heb echter niet genoeg verstand van de soja-oogst om daar iets zinnigs over te kunnen zeggen.
We arriveren om half 12 in Canton IL. Niet echt hongerig, maar toch toe aan een opknapbeurt stappen we een Mac Donalds' binnen voor een milkshake en maken tegelijk gebruik van het toilet. We ordenen de spullen voor het bezoek aan Bruce. Niet alles mag mee naar binnen, alleen de autosleutels en identificatie en een debitcard voor de aankoop van drinken en snacks.
Ook Johan gaat deze keer mee op naar binnen en tegen twaalven rijden we het parkeerterrein op. Het is rustig in de hal en we zijn direct aan de beurt. Ik zie het al direct; er zitten 2 mensen die ik nog nooit gezien heb. Maar ze klinken al gelijk heel amicaal. Ik lees "Smith" op het naambordje van de man en als hij onze rijbewijzen ziet, weet hij even niet hoe hij het ermee heeft. "What is this?" en "Where are you from?" Hij vindt het helemaal te gek als hij hoort waar we vandaan komen, "Cool!!" Ook de dame, waarvan ik de naam niet herinner, maar ik hoorde iemand haar Jackie noemen is vol interesse. Ze noemt me steeds "honey"... Enfin, alles gaat op een leuke manier. Ik heb nog 2 boeken meegenomen en een Sudoku-puzzelboek. Als die ook ingeschreven zijn, worden we apart genomen voor het fouilleren en de gang door het poortje. We mogen door...
Eenmaal binnen worden we verwezen naar een tafel bij het raam en dan duurt het nog een minuut of tien voor Bruce binnenkomt. Een hand en een hug voor Johan een hug en een kus voor mij. Het is goed weer terug te zijn. Natuurlijk wil hij weten hoe onze reis geweest is en we vertellen erover. Johan heeft heel wat vragen over het een en ander wat we onderweg gezien en tegengekomen zijn en ook dat komt aan bod.
Bruce zit duidelijk met iets. Er is iets niet goed op het thuisfront. Hij vraagt mij het een en ander voor hem uit te zoeken, nu ik nog hier ben. Ik ga daar vandaag en morgen achteraan. En verder hebben we gewoon wat lol. Het is toch altijd wat lastiger als ik voor Johan en iemand anders moet vertalen. Maar de uurtjes vliegen eigenlijk voorbij. Om half 5 worden we gesommeerd om op te stappen, waarna we direct naar de Super 8 rijden, waar we nu dus zitten...
We zijn zojuist nog even terug naar downtown gereden om wat te gaan eten bij Subway en toen we terugkwamen vertelde de recepioniste dat de andere spoorwegwerker toch is op komen dagen en dat hij nu de dure suite heeft, op kosten van de baas... Ik heb haar gecomplimenteerd met haar goede inzicht!
zondag 9 september 2012
Dag 22: Saint Louis
Het avondzonnetje schijnt heerlijk onze kamer binnen. Jammer dat we geen balkon hebben. We hadden vandaag een ideale temperatuur. Onze laatste activiteiten in deze vakantie. Ja, helaas komt het einde van onze trip rap dichterbij. Hierna nog een paar bezoekdagen aan Bruce en dan zit het er helemaal op.
We waren er gisteravond al even op uit gelopen en zagen dat er een leuk park vanaf de rivier en dus de Arch de stad in loopt. Ongeveer één blok breed en heel wat blokken lang. Citygarden wordt het genoemd. Veel mensen op straat. Er blijkt een honkbalwedstrijd te zijn in het plaatselijk stadion van de club de Cardinals. Ook is er een Spaans festival gaande. Gezelligheid alom. We houden het echter bij een hapje eten en keren dan weer terug naar het hotel.
Vanochtend lopen we eerst weer naar het Citygarden en van daaruit richting de Arch.
Citygarden is leuk om doorheen te lopen. Het lijkt wel een beetje op Milleniumpark in Chicago, maar dan in het pietepeuterig klein. Hier en daar kunstwerken en moderne fonteinachtige spelerijen. Het Spaanse festival staat er nog en zal in de loop van vandaag weer een aanvang nemen. Braderie-achtige kraampjes, eten, muziek en spullen te koop aangeboden.
De Arch is indrukwekkend en is omgeven door een heuvelig grasveld. We maken wat foto's en dan maak ik Johan er op attent dat je in een soort van cabine naar boven kunt. "Nee toch?", is zijn reactie. Alleen al bij de gedachte speelt zijn hoogtevrees weer op. Ik was al voorbereid op het feit dat ik alleen zou moeten gaan. Maar na een tijdje rondstruinen, besluit hij het toch te proberen. Tenslotte, hij is toch ook ooit de Eiffeltoren in geweest?
Het is kwart voor elf en we gaan in de rij staan voor de security-check waarna je een ondergrondse ruimte betreedt. Museum, souvenirwinkels, twee theaters waar films gespeeld worden en verder veel mensen die rondlopen en/of in rijen staan. Jeetje, dat hadden we niet verwacht. We sluiten aan in de rij voor de ticketverkoop voor de rit omhoog. De eerstvolgende beschikbare rit voor ons is om 11.35. Het is nog een hele toestand voor je uiteindelijk boven bent, maar het loopt als een geoliede machine. Uiteindelijk bereiken we in een superkleine cabine om 12.05 het hoogste punt van de Arch, 192 meter.
Bovenin is het krap, maar ruim genoeg. Mensen worden constant aan- en afgevoerd, dus ook wisselende drukte. Je hebt ruim de kans om door de kleine raampjes het uitzicht vanaf hier te bewonderen. Het zicht is goed en je kunt zolang blijven als je wilt. Johan heeft zich langzaam in kunnen stellen op wat er komen gaat en hij heeft niet veel last. We nemen foto's en veel meer kun je er ook niet doen. Dus het ritje naar beneden vangen we binnen een klein half uurtje aan.
Beneden lopen we nog even het Museum of Westward Expansion in. Het gaat hier over de pionierstrek vanaf Saint Louis het westen in, voorafgegaan door de ontdekkingstocht van Lewis and Clark. Vandaar ook dat de Arch, Gateway to the West genoemd wordt. Hij staat hier symbool voor. We lopen hier wat vlotjes doorheen. We willen graag weer terug in de zon en lopen naar de rand van het grasveld waar een trap naar beneden begint naar de kade van de Mississippi. We dalen die niet af, maar gaan op de bovenste treden zitten om de boel in ogenschouw te nemen. Paardenkoetsjes, rivierboten en zelfs een helicopter zijn beschikbaar om Saint Louis op een andere manier te ontdekken. Wel leuk misschien, maar niets voor ons. Gewoon een tijdje de rivier bekijken en op je in laten werken is wel genoeg.
We lopen onder de boog door en maken nog wat foto's vanaf het grasveld. Voor mensen die graag fotograferen is het hier een walhalla denk ik; er zijn heel wat mooie en leuke plaatjes te nemen.
We waren er gisteravond al even op uit gelopen en zagen dat er een leuk park vanaf de rivier en dus de Arch de stad in loopt. Ongeveer één blok breed en heel wat blokken lang. Citygarden wordt het genoemd. Veel mensen op straat. Er blijkt een honkbalwedstrijd te zijn in het plaatselijk stadion van de club de Cardinals. Ook is er een Spaans festival gaande. Gezelligheid alom. We houden het echter bij een hapje eten en keren dan weer terug naar het hotel.
Vanochtend lopen we eerst weer naar het Citygarden en van daaruit richting de Arch.
Citygarden is leuk om doorheen te lopen. Het lijkt wel een beetje op Milleniumpark in Chicago, maar dan in het pietepeuterig klein. Hier en daar kunstwerken en moderne fonteinachtige spelerijen. Het Spaanse festival staat er nog en zal in de loop van vandaag weer een aanvang nemen. Braderie-achtige kraampjes, eten, muziek en spullen te koop aangeboden.
 |
| Onderweg naar Citygarden |
 |
| Citygarden |
De Arch is indrukwekkend en is omgeven door een heuvelig grasveld. We maken wat foto's en dan maak ik Johan er op attent dat je in een soort van cabine naar boven kunt. "Nee toch?", is zijn reactie. Alleen al bij de gedachte speelt zijn hoogtevrees weer op. Ik was al voorbereid op het feit dat ik alleen zou moeten gaan. Maar na een tijdje rondstruinen, besluit hij het toch te proberen. Tenslotte, hij is toch ook ooit de Eiffeltoren in geweest?
Het is kwart voor elf en we gaan in de rij staan voor de security-check waarna je een ondergrondse ruimte betreedt. Museum, souvenirwinkels, twee theaters waar films gespeeld worden en verder veel mensen die rondlopen en/of in rijen staan. Jeetje, dat hadden we niet verwacht. We sluiten aan in de rij voor de ticketverkoop voor de rit omhoog. De eerstvolgende beschikbare rit voor ons is om 11.35. Het is nog een hele toestand voor je uiteindelijk boven bent, maar het loopt als een geoliede machine. Uiteindelijk bereiken we in een superkleine cabine om 12.05 het hoogste punt van de Arch, 192 meter.
Bovenin is het krap, maar ruim genoeg. Mensen worden constant aan- en afgevoerd, dus ook wisselende drukte. Je hebt ruim de kans om door de kleine raampjes het uitzicht vanaf hier te bewonderen. Het zicht is goed en je kunt zolang blijven als je wilt. Johan heeft zich langzaam in kunnen stellen op wat er komen gaat en hij heeft niet veel last. We nemen foto's en veel meer kun je er ook niet doen. Dus het ritje naar beneden vangen we binnen een klein half uurtje aan.
 |
| Met in het midden Old Courthouse |
 |
| Doorkijkje naar beneden |
 |
| In het midden stadion van de Cardinals |
We lopen onder de boog door en maken nog wat foto's vanaf het grasveld. Voor mensen die graag fotograferen is het hier een walhalla denk ik; er zijn heel wat mooie en leuke plaatjes te nemen.
We steken de straat over en gaan richting het Old Courthouse uit 1828. Jammer genoeg staat het in de steigers, maar het is wel van binnen te bezichtigen. Het is niet meer als rechtbank in gebruik, maar het is wel gerestaureerd in oude stijl. In dit courthouse werd de eerste rechtszaak voor vrijheid aangespannen door een slaven-echtpaar. Ook werd hier kiesrecht voor vrouwen in 1872 uitgesproken. Binnen ook weer exposities over de trek naar het westen. We brengen er een klein uurtje door en lopen weer terug via Citygarden en gaan dan iets verder naar het westen tot aan het vroegere Union Station, wat nu een hotel is. Al met al wordt Citygarden wel steeds onaantrekkelijker richting het westen, dus laten we het hierbij. Het is laat in de middag en het is mooi geweest...
 |
| Old Courthouse |
 |
| Eekhoorntje in Citygarden |
zaterdag 8 september 2012
Dag 21: Kilometervreten...
Vandaag hebben we weer wat aan kilometervreten gedaan. We zijn van Memphis naar Saint Louis gereden, zo'n 500 kilometer. We zitten nu in het Ramada Plaza, een 3-sterren hotel in het centrum. We hebben hier 2 nachten gescoord voor 40 dollar per nacht. Ik bied altijd op 2-sterren hotels, dus we hebben een upgrade gekregen. Of je daar blij mee moet zijn, hangt er maar van af. Natuurlijk weer geen ontbijt inclusief. Daar moet je voor betalen, à 8 dollar per persoon. Ook voor parkeren moet betaald worden. Dat moet 15 dollar per dag kosten. Internet is vaak ook tegen een bepaald tarief, maar gelukkig is het hier gratis. En verder, ook een koelkast en magnetron is niet inclusief in de prijs! Iets wat je bij 2-sterren hotels gewoon er bij hebt...Dus eigenlijk heb ik net zo lief een 2-sterren hotel. Dan ziet het er maar iets minder luxe uit. Om poeha geef ik niet zoveel. Je slaapt ook niet beter. De bedden zijn overal wel goed en verkeers- en burenoverlast heb je niet in de hand... Maar ach, hoe dan ook, dit is natuurlijk het risico van bieden op hotels via Priceline en die diversiteit heeft wel iets.
Om 8 uur rijden we weg uit Memphis en we zijn van plan om het rustig aan te doen vandaag. We verlaten Memphis aan de westkant en steken de Mississippi over en komen dan direct in de staat Arkansas. We staan even verder voor het eerst in de file. Al met al wel 5 minuten... Er staat een politieauto schuin geparkeerd op de rechter rijstrook. Een enorm gat in de betonnen weg! Daar wil je echt niet met een gangetje van 100 met je auto door heen stuiteren...
De snelweg is eens niet omgeven door bomen hier. Om een indruk van het landschap te krijgen is dat wel fijner. We rijden door dun bevolkt gebied. Veel velden met katoen- en sojaplanten. Ook de verdroogde maïsvelden duiken weer op. Sommige zijn al kaal geschoren, maar de meeste staan er gewoon nog. We verwisselen Arkansas voor Missouri en vervolgens gaan we vanaf Caïro in Illinois een deel van de Great Riverroad volgen die van noord naar zuid langs de Mississippi voert. Caïro heeft een interessante geschiedenis. Het ligt heel strategisch op een schiereiland waar drie staten bij elkaar komen, Missouri, Illinois en Kentucky. Vroeger profiteerde het enorm van het scheepvaartverkeer. Door de komst van de spoorwegen gaat de meeste vracht nu per trein en kreeg het zwaar te lijden. Nu is Caïro een spookstad. Ik had hier al eerder eens een heel wat over gelezen en kan het niet laten om dat eens nader te onderzoeken. We rijden door het centrum van de plaats en inderdaad. Vrijwel alles staat leeg, maar de afbraak is al begonnen. Panden die ik ooit al eens op Google Earth had gezien, zijn nu weg. Grappig detail; toen wij er waren stond er een pand in brand. De brandweermannen staan er gewoon bij te kijken...
De route voert ons soms dicht langs de Mississippi, het gebied is iets heuvelachtiger, maar verder weinig spectaculairs. Johan vindt het leuk om door de plaatsjes te komen en we verbazen ons over datgeen wat we her en der zien en tegen komen op gebied van huisvesting...
We naderen Saint Louis, maar we doen eerst nog even boodschappen in een plaatsje dat Waterloo heet. De komende twee dagen gaan we in ons eigen ontbijt voorzien; bovendien zijn we helemaal door de voorraad drinken heen.
Bij het naderen van de stad zien we de Gateway Arch op een afstand al staan... Maar oh, de weg is afgezet en we hebben een detour. We worden door een buitenwijk van Oost Saint Louis geleid. En ach, inmiddels kijken we er niet meer van op, ook hier verval... Het duurt echter niet lang en voor we het weten zien we de boog weer naderen en kunnen we hem vanaf de snelweg in volle glorie bewonderen. Toch wel zoiets als een 'ooohh-moment'... Tomtom leidt ons kundig naar ons hotel aan de 9e straat. Tegenover ons hotel is een parkeerplaats waar we voor 5 dollar per dag kunnen parkeren. Nou, da's toch minder dan 15 dollar, dacht ik zo. We gaan ervoor!
Om 8 uur rijden we weg uit Memphis en we zijn van plan om het rustig aan te doen vandaag. We verlaten Memphis aan de westkant en steken de Mississippi over en komen dan direct in de staat Arkansas. We staan even verder voor het eerst in de file. Al met al wel 5 minuten... Er staat een politieauto schuin geparkeerd op de rechter rijstrook. Een enorm gat in de betonnen weg! Daar wil je echt niet met een gangetje van 100 met je auto door heen stuiteren...
De snelweg is eens niet omgeven door bomen hier. Om een indruk van het landschap te krijgen is dat wel fijner. We rijden door dun bevolkt gebied. Veel velden met katoen- en sojaplanten. Ook de verdroogde maïsvelden duiken weer op. Sommige zijn al kaal geschoren, maar de meeste staan er gewoon nog. We verwisselen Arkansas voor Missouri en vervolgens gaan we vanaf Caïro in Illinois een deel van de Great Riverroad volgen die van noord naar zuid langs de Mississippi voert. Caïro heeft een interessante geschiedenis. Het ligt heel strategisch op een schiereiland waar drie staten bij elkaar komen, Missouri, Illinois en Kentucky. Vroeger profiteerde het enorm van het scheepvaartverkeer. Door de komst van de spoorwegen gaat de meeste vracht nu per trein en kreeg het zwaar te lijden. Nu is Caïro een spookstad. Ik had hier al eerder eens een heel wat over gelezen en kan het niet laten om dat eens nader te onderzoeken. We rijden door het centrum van de plaats en inderdaad. Vrijwel alles staat leeg, maar de afbraak is al begonnen. Panden die ik ooit al eens op Google Earth had gezien, zijn nu weg. Grappig detail; toen wij er waren stond er een pand in brand. De brandweermannen staan er gewoon bij te kijken...
 |
| De brug bij Caïro |
 |
| Spookstad Caïro |
 |
| Boeren maaien de mislukte oogst |
We naderen Saint Louis, maar we doen eerst nog even boodschappen in een plaatsje dat Waterloo heet. De komende twee dagen gaan we in ons eigen ontbijt voorzien; bovendien zijn we helemaal door de voorraad drinken heen.
Bij het naderen van de stad zien we de Gateway Arch op een afstand al staan... Maar oh, de weg is afgezet en we hebben een detour. We worden door een buitenwijk van Oost Saint Louis geleid. En ach, inmiddels kijken we er niet meer van op, ook hier verval... Het duurt echter niet lang en voor we het weten zien we de boog weer naderen en kunnen we hem vanaf de snelweg in volle glorie bewonderen. Toch wel zoiets als een 'ooohh-moment'... Tomtom leidt ons kundig naar ons hotel aan de 9e straat. Tegenover ons hotel is een parkeerplaats waar we voor 5 dollar per dag kunnen parkeren. Nou, da's toch minder dan 15 dollar, dacht ik zo. We gaan ervoor!
 |
| Spookschuur... |
 |
| The Arch Saint Louis |
vrijdag 7 september 2012
Dag 20: Tweede dag Memphis
Op de vooravond van ons vertrek hier uit het hotel in Memphis, heben we toch nog even gebruik gemaakt van het zwembad. We hebben het bijna pal voor onze kamerdeur en het was zo heet vandaag... Lekker even een paar baantjes getrokken en krantje gelezen op het ligbed. Eigenlijk is er weinig negatiefs te zeggen over dit hotel. In het begin schrok ik omdat we door een buurt kwamen die er niet aanlokkelijk en triest uitzag. Maar het is omgeven door een hek en is helemaal netjes opgeknapt van binnen en buiten. Grote kamer, redelijk ontbijtje met zelfs een krantje erbij. Nu we een paar dagen verder zijn, merk ik wel dat die triestheid geldt voor kilometers in de omtrek van het vliegveld. We gingen vandaag naar downtown en namen de rechtstreekse route, dwars door afbraak, verval en leegstand. En dan heb ik het over 14 km tot in downtown... De mensen die we zien? Alles zwart... We vinden Memphis een weinig aantrekkelijke stad. Waarschijnlijk zijn er betere delen, maar tot op heden zagen wij het niet. Niets is mooi.
Vanmorgen rijden we dus die 14 km naar de rand van downtown. Ons doel is vandaag de Sun Studio. Dit is de studio waar Elvis zijn eerste 5 platen opnam voordat hij naar RCA in Nashville ging. De studio ligt op 1,5 km van het eigenlijke downtown. Ook hier allemaal verval. We parkeren de auto aan de overkant en zelfs de parkeerplaats is in verval. Als we terug lopen naar de studio zien we op de gevel van de studio dat er een parkeerplaats aan de achterkant is. Oh, nou ja... we staan al. Alles van waarde hadden we bij aankomst in het hotel uit voorzorg al uit de auto gehaald. Er kan niet veel gebeuren.
We staan om half 10 voor de deur, maar... de Sun Studio gaat om 10 uur pas open... Oooh, da's jammer. Ik had om half 11 weer buiten willen zijn, want op een kwartiertje lopen heb je het Peabody Hotel, waar ik graag de eendjes die op het dak overnachten met de lift naar beneden had zien komen om in de vijver in de hotel-lobby de dag door te brengen... Dat gaan we dus niet redden. We gaan zitten op één van de bankjes die voor de gevel staan opgesteld en laten de omgeving en het verkeer op ons in werken. De tijd gaat sneller voorbij dan verwacht. Eenmaal binnen kom je in een bar/café wat tevens souvenirshop is. We struinen er wat rond want we moeten nóg een half uur wachten voor de eerste rondleiding begint. Geeft niet, deze ruimte biedt ook al heel wat kijkgenot, met oude foto's en krantenberichten van beroemdheden aan de muur en onder glazen platen op de tafeltjes.
De rondleiding wordt gedaan door El Dorado. Een markant figuur met enorme bakkebaarden die het allemaal leuk brengt. Jammer, dat we wéér niet mogen flitsen. Eerst komen we in een soort van expositieruimte met bandrecorders, foto's en documentatie van diezelde artiesten. Er worden nu en dan wat oud materiaal afgespeeld. Ook Elvis' eerste televisie-optreden bijvoorbeeld. De gitaar die hij hierbij gebruikte staat er in het echt naast. Dan lopen we een trap af en komen in de opnamestudio. Alles nog origineel hier. De muren, het plafond en zelfs de vloer. Muziekinstrumenten als drumstellen en gitaren staan opgesteld, evenals een aantal microfoonstandaards. De microfoon die door Elvis schijnt te zijn gebruikt kan gewoon vastgepakt worden...
Na een half uurtje staan we weer buiten, lopen naar de auto om iets te drinken en te eten en besluiten om hem hier te laten staan. We lopen nu een kilometer of 2 naar het westen over de Union Avenue. Natuurlijk, het kan niet anders, wéér zeer onaantrekkelijk. Veel garagebedrijven, maar dan niet van het modernste soort. Het is duidelijk niet een route waar je toeristen laat lopen. Maar goed. Eenmaal in downtown wordt het beter. Hotel naast hotel, zo ver ik het bekijken kan. We lopen gewoon door tot helemaal naar de Mississippi. Daar is een monorail waarmee je naar het Mud Island kunt. Je kunt het ook lopen, maar we zijn al aardig verhit en moe en daar we nog veel zullen moeten lopen vandaag, kiezen we toch maar voor de monorail, die het in 105 seconden doet... We gaan alleen maar een deel van de Mississippi over tot aan dit schiereiland. Op Mud Island hebben ze de loop van de Mississippi nagebouwd in een lengte van een halve mijl. Als een enorme maquette ligt hij daar en je kunt hem helemaal langslopen, wat we dus ook gaan doen. Er stroomt water doorheen. Langs de hele route zijn zelfs de steden aangegeven. Verder geven informatieborden toelichting over interessante of historische punten. In het begin volgen we alles nauwkeurig maar op een gegeven moment kom je er wel achter dat het allemaal wel veel tijd in beslag neemt. We zetten er daarom wat vaart achter want we hebben nog meer op het programma vanmiddag. Uiteindelijk komen we uit bij de Golf-kust, inclusief het moerasgebied. Een paar leuke uurtjes hebben we hier doorgebracht, waarbij we af en toe een blik konden werpen op de échte Mississippi. Wat een machtige brede rivier!
Met de monorail gaan we weer terug naar het 'vaste land' en lopen nu via het toch wel mooie Main Street naar Beale Street. Beale Street is hetzelde als Broadway in Nashville. Bars, theaters, souvenirshops en ander vertier. Muziek komt uit de gevels of speakers. De straat is vanaf 3 uur afgezet en verkeer is er niet meer mogelijk. Vanwege de klinkers op de straat ziet het er hier misschien wat gezelliger uit dan in Nashville. De straat is denk ik wel de helft korter. Het is erg heet vandaag en we lopen alleen aan de schaduwkant. Het zweet loopt overal onder vandaan... We duiken hier en daar een gelegenheid in om af te koelen. Maar eigenlijk zijn we ook gewoon moe.
Het is nog ruim een uur te vroeg om naar de eendjes in het Peabody te gaan die met de lift weer terug naar boven gaan. Dus we lopen uiteindelijk het overige deel van Beale Street af die natuurlijk zéér onaantrekkelijk is en keren terug naar de auto. Het is mooi geweest. Onderweg even wat eten bij Burger King en daarna nog een tijdje aan het zwembad. Daar waren we nog niet aan toe gekomen deze vakantie...
Vanmorgen rijden we dus die 14 km naar de rand van downtown. Ons doel is vandaag de Sun Studio. Dit is de studio waar Elvis zijn eerste 5 platen opnam voordat hij naar RCA in Nashville ging. De studio ligt op 1,5 km van het eigenlijke downtown. Ook hier allemaal verval. We parkeren de auto aan de overkant en zelfs de parkeerplaats is in verval. Als we terug lopen naar de studio zien we op de gevel van de studio dat er een parkeerplaats aan de achterkant is. Oh, nou ja... we staan al. Alles van waarde hadden we bij aankomst in het hotel uit voorzorg al uit de auto gehaald. Er kan niet veel gebeuren.
We staan om half 10 voor de deur, maar... de Sun Studio gaat om 10 uur pas open... Oooh, da's jammer. Ik had om half 11 weer buiten willen zijn, want op een kwartiertje lopen heb je het Peabody Hotel, waar ik graag de eendjes die op het dak overnachten met de lift naar beneden had zien komen om in de vijver in de hotel-lobby de dag door te brengen... Dat gaan we dus niet redden. We gaan zitten op één van de bankjes die voor de gevel staan opgesteld en laten de omgeving en het verkeer op ons in werken. De tijd gaat sneller voorbij dan verwacht. Eenmaal binnen kom je in een bar/café wat tevens souvenirshop is. We struinen er wat rond want we moeten nóg een half uur wachten voor de eerste rondleiding begint. Geeft niet, deze ruimte biedt ook al heel wat kijkgenot, met oude foto's en krantenberichten van beroemdheden aan de muur en onder glazen platen op de tafeltjes.
De rondleiding wordt gedaan door El Dorado. Een markant figuur met enorme bakkebaarden die het allemaal leuk brengt. Jammer, dat we wéér niet mogen flitsen. Eerst komen we in een soort van expositieruimte met bandrecorders, foto's en documentatie van diezelde artiesten. Er worden nu en dan wat oud materiaal afgespeeld. Ook Elvis' eerste televisie-optreden bijvoorbeeld. De gitaar die hij hierbij gebruikte staat er in het echt naast. Dan lopen we een trap af en komen in de opnamestudio. Alles nog origineel hier. De muren, het plafond en zelfs de vloer. Muziekinstrumenten als drumstellen en gitaren staan opgesteld, evenals een aantal microfoonstandaards. De microfoon die door Elvis schijnt te zijn gebruikt kan gewoon vastgepakt worden...
 |
| Sun Studio |
 |
| De bar/entree van Sun Studio |
 |
| Met de microfoon van Elvis... |
 |
| Even pootje baden in de Mississippi |
 |
| De Mississippi bij Memphis |
 |
| De Golf van Mexico bereikt! |
 |
| Beale Street |
 |
| Beale Street |
donderdag 6 september 2012
Dag 19: Eerste dag Memphis
We programmeren het adres van Graceland in de tomtom en tegen half 10 gaan we op pad. Onderweg passeren we een visitors center. We keren om, want het lijkt ons zinvol om daar toch het een en ander aan informatie op te doen. Eigenlijk zeg ik het verkeerd; we keren niet om maar rijden een blok om. Dat is de beste manier om te doen als je hier in Amerika verkeerd gereden bent. We belanden daardoor in een woonwijk met veel oude bouwvallige huizen. Sommige dicht getimmerd, de meeste gewoon bewoond. Johan vindt het wel wat hebben, het rijden door zulke wijken. Ik vind het wat minder... Het zal ons nog vaker overkomen vandaag...
In het visitor center legt de mevrouw achter de balie me geduldigheid welke kortingskaarten er te verkrijgen zijn als je een pakket van 3 toegangskaarten koopt. Samen met haar bekijk ik de routes van en naar, wat bij wat in de buurt ligt en hoeveel tijd dit alles in beslag zal nemen. We kopen een pakket van 3 toegangsbewijzen en krijgen een totaal van 20 procent korting. En passant geeft ze ons nog een tip over hoe we gratis kunnen parkeren bij Graceland. En ach, wij zijn en blijven Hollanders, toch??
De parkeerplaats moet net voor de Graceland-parkeerplaats liggen, bij een klein winkelcentrumpje. We rijden toch eerst nog net te ver en keren weer om. En inderdaad, we parkeren gewoon op een groot leeg parkeerterrein, waar welgeteld 3 of 4 souvenirshops zijn. We zetten de auto vrij vooraan, in de schaduw van een boom. Is het echt wel gratis hier? Ja, we zien niets van betalen, dus het zal wel... We lopen het terrein af en komen op het parkeerterrein van Graceland. Of men even $ 10,- wil betalen... Nee, wij niet...
Het blijkt een grote toeristenkermis te zijn bij de ingang voor 'Graceland', dat eigenlijk aan de overkant van de weg blijkt te liggen. We lopen naar het reserveringscentrum en verruilen onze ticket voor een ticket speciaal voor Graceland. We hebben een platinum-ticket, dat is een combi-ticket voor het huis, de vliegtuigen, het automuseum en nog wat andere zaken.
Het loopt allemaal als een goed-geoliede machine. We sluiten aan in de rij voor de shuttle. Een bewaker controleert mijn tas. We worden op de foto gezet en krijgen headsets uitgereikt waarmee we zelf de informatie tot ons kunnen nemen. De taal wordt voor je ingesteld. Shuttle-busjes rijden af en aan. Er gaan er steeds 18 in. Vanaf het moment dat we aan komen lopen hoeven we maar 1 busje te laten gaan en dan zijn we de eerstvolgenden voor het volgende busje. Niet echt lang wachten dus. Vervolgens rijdt het busje naar de overkant van de straat, de oprijlaan van Graceland op en laadt ons voor de ingang weer uit. we moeten allemaal bij de deur komen staan, krijgen een welkomstpraatje en wat instructies over wat wel en niet mag. Dan worden we losgelaten en mogen vervolgens onszelf met behulp van de headset rondleiden. In het begin is het wat hectisch, met zoveel mensen tegelijk, maar later verspreid men zich vanzelf. Wat me opviel is, dat er geen hal is, je stond gelijk in de kamers. Alles is nog precies zo gelaten zoals het was toen Elvis overleed. Natuurlijk, door de jaren heen ben je daar wel eens foto's over tegengekomen. Maar toch vond ik het knap indrukwekkend. Op foto's is het ook echt niet weer te geven. Je mag bovendien niet flitsen, dus ze vallen ook nog eens tegen. We zien de zit- en eetkamer beneden. De slaapkamer van de ouders van Elvis, dan lopen we naar de keuken, van daaruit weer andere kamers en 'hangplekken' waar Elvis met zijn familie en vrienden tijd doorbracht. Het is allemaal best veel. Beneden (kelder) ook weer zoiets als een zitkamer met een bar en muziekapparatuur. Hier zijn ook 3 televisies opgesteld. Net als de president wilde hij tegelijkertijd naar verschillende uitzendingen kunnen kijken. Sport, nieuws en een comedy. Hier ergens ook een biljartkamer.
Dan weer naar boven, langs een zitkamer met aparte inrichting op het thema van jungle of zoiets. Veel groen. Uiteindelijk komen we buiten uit en zien de carport, de tuin en het zwembad. Hier zijn ook Elvis' kantoor en schietbaan. Langs een paardenweiland en dan kom je in een ruimte met honderden gouden platen en onderscheidingen. Posters , documentatie en beelden en allerlei ander materiaal van concerten, optredens en films. Weer naar buiten en een andere ruimte in met weer honderden gouden platen, pakken en podiumkostuums. Documentatie en beelden van optredens van de laatste jaren. Het begint echt allemaal te duizelen. Ik zal een hele tijd nodig hebben om de boel aan de hand van de foto's, die ik nog moet bewerken, te reconstrueren. Het is vooral, veel...
Tenslotte komen we in de meditatietuin waar Elvis begraven ligt, samen met zijn ouders en oma. Veel bloemen en ander gedenkmateriaal. Uiteindelijk komen we weer terug bij het beginpunt waar we weer in de shuttles worden geladen voor onze rit naar de andere kant van de straat. Vlug maken we nog een foto van de voorkant van het huis, want daar kregen we in het begin geen gelegenheid voor. Als we daar dan arriveren krijgen we de foto die vlak voor vertrek van ons gemaakt werd onder onze neus gedrukt. Ik snap waarom Johan bij voorbaat al lelijk kijkt op de foto, hij wéét gewoon dat we hiermee worden afgezet; 25 dollar maar liefst. No thanks...
Aan deze kant van de straat ligt al het andere toeristenvermaak. We lopen een museum-achtig iets in. Pakken, kostuums en gitaren... van Elvis maar ook van anderen. Andere artiesten die Elvis als hun voorbeeld of leidraad zagen en hun podiumkostuums baseerden op die van Elvis. Mét hun commentaar over Elvis...
Hierna lopen we het automuseum in. Ik heb ze niet geteld, maar hier staan al gauw zo'n 15 voertuigen opgesteld die in Elvis bezit waren. Auto's, motoren, golfkar-achtige apparaten voor zijn tuin en weiland, waar hij met zijn vrienden rondcrosste. En natuurlijk, na elk museum volgt een souvenirshop. Al met al wel een stuk of 10 bij elkaar... Big business. Leuk om rond te snuffelen, maar ja, om nou in een t-shirt van Elvis rond te gaan lopen lijkt hier wel leuk, maar thuis ga ik daar vast anders over denken... En het zelfde met al die andere prullaria...
We lopen nu naar de twee vliegtuigen die hier op het terrein opgesteld staan. Het grootste is er eentje van het soort die normaal een 200 mensen of zo vervoert. Hier vervoert hij alleen Elvis met een paar anderen. We stappen voor in en achter eruit. Bankstellen, fauteuils en zelfs een bed. Het ziet er luxe uit. Een gouden fonteintje zelfs. Erg leuk om te zien. Hij werd gebruikt om naar concerten te gaan. Het andere vliegtuig is kleiner, we kunnen daar alleen vanaf de voorkant naar binnen kijken. Ook hier grote fauteuils maar in frissere moderne kleuren. Voor die tijd dan...
We hebben nog 2 items te gaan met ons platina-kaart. Wat het precies zijn, dat weten we niet, we zien het ook niet en eigenlijk vinden we het wel genoeg Elvis voor vandaag. We lopen terug naar de auto en stellen de tomtom in voor onze route naar het Stax-museum.
We hebben het snel gevonden, maar om te kunnen parkeren rijden we nog een blokje om. Weer komen we langs woonstraten waar het verval jaren geleden al is ingetreden. Ik vraag me af, of Memphis ook nog betere huizen kent. We hebben ze nog niet gezien.
Stax was vroeger een opnamestudio voor soulmuziek voor verschillende artiesen. Het stopte in 1977 met de opkomst van discomuziek. Nu is het een museum. De dame van het visitors center schatte dit bezoek in op 1,5 uur vertier. Na het zien van de introductiefilm van 20 minuten, lopen we er echter zo'n 30 minuten rond. Niet dat het ons tegenviel, er is veel te zien. Maar weer veel van hetzelfde. Ik had gehoopt vooral ook documentatie te zien van artiesten uit de jaren '70. Maar dat viel wel een beetje tegen. Wel bekende muziek, geen bekende namen... Jammer. Geeft niet, toch leuk geprobeerd.
We hebben nog tijd over. Ik twijfelde nog over het Civil Rights Museum, het vroegere Lorraine Motel. Dit is het motel waar Martin Luther King is doodgeschoten. We rijden er toch naar toe. De hele weg van Stax naar hier, alleen maar weer oude huizen, industrie, verval en triestheid. Van buiten ziet het motel nog steeds uit als de motel van toen in 1968, van binnen is het nu een musum. Voor kamer 306 hangt een krans aan de balustrade. Dit is de kamer die Martin Luther King had. Onder de kamer nog de twee auto's waarmee hij met zijn gezelschap van plan was te gaan dineren. We maken wat foto's, lopen naar de ingang. Ik lees dat de entree $ 13,00 per persoon kost. Het zal best de moeite waard zijn, maar wij hebben het er voor deze keer niet voor over. Een beetje teveel musea op een dag, bovendien even geen zin in dit zwaarwegende thema...
Het is heet, 36 graden vandaag. We lopen in de schaduw een trapje op naar een parallel lopende weg. Even kijken hoe het er daar uitziet. Een zwarte man komt op ons af. Zegt dat er even verderop een 'giftshop' is. "Not today", zeg ik hem... Hij geeft Johan een hand en dan komt het hoge woord er uit. Hij heeft dorst en honger, of we hem iets kunnen geven???
Okay, ik heb het gehad voor vandaag. Wegwezen hier... Morgen is er een weer een dag.
In het visitor center legt de mevrouw achter de balie me geduldigheid welke kortingskaarten er te verkrijgen zijn als je een pakket van 3 toegangskaarten koopt. Samen met haar bekijk ik de routes van en naar, wat bij wat in de buurt ligt en hoeveel tijd dit alles in beslag zal nemen. We kopen een pakket van 3 toegangsbewijzen en krijgen een totaal van 20 procent korting. En passant geeft ze ons nog een tip over hoe we gratis kunnen parkeren bij Graceland. En ach, wij zijn en blijven Hollanders, toch??
De parkeerplaats moet net voor de Graceland-parkeerplaats liggen, bij een klein winkelcentrumpje. We rijden toch eerst nog net te ver en keren weer om. En inderdaad, we parkeren gewoon op een groot leeg parkeerterrein, waar welgeteld 3 of 4 souvenirshops zijn. We zetten de auto vrij vooraan, in de schaduw van een boom. Is het echt wel gratis hier? Ja, we zien niets van betalen, dus het zal wel... We lopen het terrein af en komen op het parkeerterrein van Graceland. Of men even $ 10,- wil betalen... Nee, wij niet...
Het blijkt een grote toeristenkermis te zijn bij de ingang voor 'Graceland', dat eigenlijk aan de overkant van de weg blijkt te liggen. We lopen naar het reserveringscentrum en verruilen onze ticket voor een ticket speciaal voor Graceland. We hebben een platinum-ticket, dat is een combi-ticket voor het huis, de vliegtuigen, het automuseum en nog wat andere zaken.
Het loopt allemaal als een goed-geoliede machine. We sluiten aan in de rij voor de shuttle. Een bewaker controleert mijn tas. We worden op de foto gezet en krijgen headsets uitgereikt waarmee we zelf de informatie tot ons kunnen nemen. De taal wordt voor je ingesteld. Shuttle-busjes rijden af en aan. Er gaan er steeds 18 in. Vanaf het moment dat we aan komen lopen hoeven we maar 1 busje te laten gaan en dan zijn we de eerstvolgenden voor het volgende busje. Niet echt lang wachten dus. Vervolgens rijdt het busje naar de overkant van de straat, de oprijlaan van Graceland op en laadt ons voor de ingang weer uit. we moeten allemaal bij de deur komen staan, krijgen een welkomstpraatje en wat instructies over wat wel en niet mag. Dan worden we losgelaten en mogen vervolgens onszelf met behulp van de headset rondleiden. In het begin is het wat hectisch, met zoveel mensen tegelijk, maar later verspreid men zich vanzelf. Wat me opviel is, dat er geen hal is, je stond gelijk in de kamers. Alles is nog precies zo gelaten zoals het was toen Elvis overleed. Natuurlijk, door de jaren heen ben je daar wel eens foto's over tegengekomen. Maar toch vond ik het knap indrukwekkend. Op foto's is het ook echt niet weer te geven. Je mag bovendien niet flitsen, dus ze vallen ook nog eens tegen. We zien de zit- en eetkamer beneden. De slaapkamer van de ouders van Elvis, dan lopen we naar de keuken, van daaruit weer andere kamers en 'hangplekken' waar Elvis met zijn familie en vrienden tijd doorbracht. Het is allemaal best veel. Beneden (kelder) ook weer zoiets als een zitkamer met een bar en muziekapparatuur. Hier zijn ook 3 televisies opgesteld. Net als de president wilde hij tegelijkertijd naar verschillende uitzendingen kunnen kijken. Sport, nieuws en een comedy. Hier ergens ook een biljartkamer.
Dan weer naar boven, langs een zitkamer met aparte inrichting op het thema van jungle of zoiets. Veel groen. Uiteindelijk komen we buiten uit en zien de carport, de tuin en het zwembad. Hier zijn ook Elvis' kantoor en schietbaan. Langs een paardenweiland en dan kom je in een ruimte met honderden gouden platen en onderscheidingen. Posters , documentatie en beelden en allerlei ander materiaal van concerten, optredens en films. Weer naar buiten en een andere ruimte in met weer honderden gouden platen, pakken en podiumkostuums. Documentatie en beelden van optredens van de laatste jaren. Het begint echt allemaal te duizelen. Ik zal een hele tijd nodig hebben om de boel aan de hand van de foto's, die ik nog moet bewerken, te reconstrueren. Het is vooral, veel...
Tenslotte komen we in de meditatietuin waar Elvis begraven ligt, samen met zijn ouders en oma. Veel bloemen en ander gedenkmateriaal. Uiteindelijk komen we weer terug bij het beginpunt waar we weer in de shuttles worden geladen voor onze rit naar de andere kant van de straat. Vlug maken we nog een foto van de voorkant van het huis, want daar kregen we in het begin geen gelegenheid voor. Als we daar dan arriveren krijgen we de foto die vlak voor vertrek van ons gemaakt werd onder onze neus gedrukt. Ik snap waarom Johan bij voorbaat al lelijk kijkt op de foto, hij wéét gewoon dat we hiermee worden afgezet; 25 dollar maar liefst. No thanks...
 |
| Kantoor |
Aan deze kant van de straat ligt al het andere toeristenvermaak. We lopen een museum-achtig iets in. Pakken, kostuums en gitaren... van Elvis maar ook van anderen. Andere artiesten die Elvis als hun voorbeeld of leidraad zagen en hun podiumkostuums baseerden op die van Elvis. Mét hun commentaar over Elvis...
Hierna lopen we het automuseum in. Ik heb ze niet geteld, maar hier staan al gauw zo'n 15 voertuigen opgesteld die in Elvis bezit waren. Auto's, motoren, golfkar-achtige apparaten voor zijn tuin en weiland, waar hij met zijn vrienden rondcrosste. En natuurlijk, na elk museum volgt een souvenirshop. Al met al wel een stuk of 10 bij elkaar... Big business. Leuk om rond te snuffelen, maar ja, om nou in een t-shirt van Elvis rond te gaan lopen lijkt hier wel leuk, maar thuis ga ik daar vast anders over denken... En het zelfde met al die andere prullaria...
We lopen nu naar de twee vliegtuigen die hier op het terrein opgesteld staan. Het grootste is er eentje van het soort die normaal een 200 mensen of zo vervoert. Hier vervoert hij alleen Elvis met een paar anderen. We stappen voor in en achter eruit. Bankstellen, fauteuils en zelfs een bed. Het ziet er luxe uit. Een gouden fonteintje zelfs. Erg leuk om te zien. Hij werd gebruikt om naar concerten te gaan. Het andere vliegtuig is kleiner, we kunnen daar alleen vanaf de voorkant naar binnen kijken. Ook hier grote fauteuils maar in frissere moderne kleuren. Voor die tijd dan...
 |
| Interieur kleine vliegtuig |
We hebben nog 2 items te gaan met ons platina-kaart. Wat het precies zijn, dat weten we niet, we zien het ook niet en eigenlijk vinden we het wel genoeg Elvis voor vandaag. We lopen terug naar de auto en stellen de tomtom in voor onze route naar het Stax-museum.
We hebben het snel gevonden, maar om te kunnen parkeren rijden we nog een blokje om. Weer komen we langs woonstraten waar het verval jaren geleden al is ingetreden. Ik vraag me af, of Memphis ook nog betere huizen kent. We hebben ze nog niet gezien.
Stax was vroeger een opnamestudio voor soulmuziek voor verschillende artiesen. Het stopte in 1977 met de opkomst van discomuziek. Nu is het een museum. De dame van het visitors center schatte dit bezoek in op 1,5 uur vertier. Na het zien van de introductiefilm van 20 minuten, lopen we er echter zo'n 30 minuten rond. Niet dat het ons tegenviel, er is veel te zien. Maar weer veel van hetzelfde. Ik had gehoopt vooral ook documentatie te zien van artiesten uit de jaren '70. Maar dat viel wel een beetje tegen. Wel bekende muziek, geen bekende namen... Jammer. Geeft niet, toch leuk geprobeerd.
 |
| Even dansen... |
We hebben nog tijd over. Ik twijfelde nog over het Civil Rights Museum, het vroegere Lorraine Motel. Dit is het motel waar Martin Luther King is doodgeschoten. We rijden er toch naar toe. De hele weg van Stax naar hier, alleen maar weer oude huizen, industrie, verval en triestheid. Van buiten ziet het motel nog steeds uit als de motel van toen in 1968, van binnen is het nu een musum. Voor kamer 306 hangt een krans aan de balustrade. Dit is de kamer die Martin Luther King had. Onder de kamer nog de twee auto's waarmee hij met zijn gezelschap van plan was te gaan dineren. We maken wat foto's, lopen naar de ingang. Ik lees dat de entree $ 13,00 per persoon kost. Het zal best de moeite waard zijn, maar wij hebben het er voor deze keer niet voor over. Een beetje teveel musea op een dag, bovendien even geen zin in dit zwaarwegende thema...
 |
| De plek waar Martin Luther King is doodgeschoten |
Het is heet, 36 graden vandaag. We lopen in de schaduw een trapje op naar een parallel lopende weg. Even kijken hoe het er daar uitziet. Een zwarte man komt op ons af. Zegt dat er even verderop een 'giftshop' is. "Not today", zeg ik hem... Hij geeft Johan een hand en dan komt het hoge woord er uit. Hij heeft dorst en honger, of we hem iets kunnen geven???
Okay, ik heb het gehad voor vandaag. Wegwezen hier... Morgen is er een weer een dag.
Abonneren op:
Posts (Atom)