Dag 18: Tupelo (Elvis Presley)

De voortekenen beloofden al niet veel goeds. Het lukte niet al te best om een geschikte kamer te boeken voor Memphis. Om een lang verhaal kort te maken, uiteindelijk via Hotwire een kamer gekregen voor 54 dollar in de buurt van het vliegveld, Days Inn. Na een check op het internet blijkt dat we het normale tarief betalen voor 3 nachten. Ik heb Hotwire daarover een e-mail gestuurd. Tenslotte..., waar is de deal? Hoop er nog van te horen. Maar goed, hiermee houdt het verhaal 'hotel' nog niet op, maar laat ik eerst onze belevenissen van vandaag vertellen.

Met 'pijn in het hart' verlaten we ons mooie hotel van de afgelopen nacht. Alles was gewoon super. Ook het ontbijt natuurlijk, dat kon niet anders...
We rijden de 10 km die we nog verwijderd zijn van Tupelo en vinden het huis waar Elvis Presley geboren is. Er is een soort van parkje om heen gebouwd en ze zijn daarmee nog steeds bezig. Ik zie ze tenminste bezig met het leggen van graszoden en een vrachtwagen rijdt daarmee af en aan. Het geboortehuis van Elvis staat gelijk voor aan de straat, maar we lopen eerst het bezoekerscentrum binnen om combikaartjes te kopen. Die geeft toegang tot het huis, het museum en de kerk waar Elvis de diensten bijwoonde. We zijn precies op tijd voor de start van de film van 10.00 uur die in de kerk gegeven wordt. De kerk stond eerst zo'n 200 meter verderop aan het eind van de straat, maar is hier in 2008 in zijn geheel naar toe verplaatst en daarna gerestaureerd.
Als we eenmaal in de kerkbanken zitten, komt er een mevrouw een praatje doen en dan rollen er 3 filmschermen naar beneden. Een vóór ons en een aan iedere zijkant. De film laat in grote lijnen zien hoe een kerkdienst in de periode dat Elvis nog kind verliep. De mensen komen binnen en we zien ze eigenlijk naast ons in de kerkbanken zitten. Het is een beetje alsof we er midden tussenin zitten. Op ieder scherm is dus een ander beeld te zien.  Er gebeurt van alles. Geklap, gezang, bidden voor de mensen die steun en/of vergiffenis nodig hebben. Op een gegeven moment zien we "Elvis" zingen. Allemaal heel leuk in elkaar gezet, zo zelfs, dat je het gevoel hebt mee te moeten klappen en mee op te staan als de mensen dat op de film doen... De film duurt een kwartier en we vonden het wel grappig. In ieder geval laat het zien hoe Elvis ooit met zingen begon, in de kerk...

Kerkje

In de kerk

We lopen hierna door het parkje naar het huis, waar hij geboren is. We passeren hierbij een beeld van Elvis op 13-jarige leeftijd. De leeftijd dat hij met zijn ouders naar Memphis verhuisde. Het huis is een zogenaamde 'shotgun-house'. Dat wil zeggen dat het een huis is met alleen kamers achter elkaar. In dit geval twee. Ik denk in totaal 8 x 4 meter. Zo'n huis wordt een 'shotgun'-house genoemd omdat wanneer je door de voordeur schiet, de kogel er door de achterdeur weer uit komt. Veel arme mensen woonden in het verleden in zo'n huis. En ze zullen misschien nog steeds wel bestaan. We komen binnen en staan direct in de slaapkamer waar Elvis met zijn ouders sliep. Er zit een mevrouw die alles uitlegt en onze vragen beantwoordt. Alles in het huis is precies zoals het was toen ze er woonden. Ze zegt dat de meubels origineel zijn, maar dat vind ik altijd moeilijk te geloven. Maar goed, het zou kunnen natuurlijk. De tweede kamer ligt direct achter de slaapkamer en dat is de woonkeuken. En dat is dan alles. Vroeger hadden ze er geen elektriciteit of water. Er was oorspronkelijk een 'outhouse' buiten voor de sanitaire stop, maar die is er nu niet meer. We gaan door de achterdeur weer naar buiten. Maken nog wat foto's her en der en lopen het museum in. Jammer genoeg mogen we hier niet fotograferen. Veel foto's over Elvis' jeugd, podium- en andere kleding, maar ook van allerlei andere toestanden. Erg leuk.

Verboden foto, maquette zoals de situatie vroeger was...

Er is nog een souvenirshop en buiten staat een replica van de auto opgesteld waarmee de familie Presley in 1948 naar Memphis is verhuisd.

Replica auto

Het is een uur of 12 wanneer we van hier wegrijden en een bezoek willen gaan brengen aan de hardware store 3 km verderop in Tupelo. Deze winkel is nog precies zo als ten tijde van de jeugd van Elvis, hij wordt ook nog steeds gerund door de zelfde familie. We komen binnen en een man vraagt ons direct waar we vandaan komen. Als ik zeg dat we uit Nederland komen, vraagt hij gelijk: "Nick and Simon"? We schieten in de lach, want ja, we weten van het bestaan van deze winkel inderdaad door de real-life-televisieserie van Nick en Simon. Het stukje waar ons bekende Nederlandse duo spontaan een ontroerend lied zong voor een man die eens een jeugdvriend was van Elvis. Deze verkoper zegt ons dat ze naar aanleiding daarvan veel Nederlanders binnen krijgen. Hij wijst ons waar de roze gitaar staat die Nick gebruikte en waar ze stonden toen ze zongen... Nick & Simon, The American Dream
Hij vertelt ook waar Elvis en zijn moeder stonden toen ze voor hem een cadeau voor zijn 10e verjaardag kwamen kopen. Elvis zou een fiets krijgen. Maar eenmaal binnen zag hij een geweer hangen en wilde dat hebben. Ook die plek wordt aangewezen. Zijn moeder vond een geweer echter wat te gevaarlijk. Een verkoper kwam toen met een gitaar aanzetten en uiteindelijk ging Elvis akkoord met een gitaar, die gekocht werd voor $ 7.90.
We lopen nog wat rond, maken hier en daar een foto en stappen rond een uur of één weer in de auto om wat aan kilometervreten te doen.

De hardware store, met op de achtergrond de balie waar Elvis en zijn moeder stonden (het geweer hing op de plek van het schilderij)

De roze gitaar waar Nick op speelde

De plek waar Nick en Simon zongen

In totaal rijden we 160 km vandaag en komen halverwege de middag in Memphis aan waar we koers zetten naar ons hotel. Ik word niet zo vrolijk naarmate we vorderen en ik de te rijden kilometers op de tomtom zie wegvallen... Oeps... dit lijkt wel een heel stadsdeel in verval. Veel industrie met troep en afbraak. We komen dan langs een wijk met veel oude huizen en troep... Soms dan toch een hotel, maar met hekken er omheen. We rijden een brede doorgaande weg op en een paar 100 meter verder is ons hotel, ook met hekken... Ik denk niet dat we in een sjieke buurt zijn beland. Het hotel is echter compleet gerenoveerd en het ziet er van binnen en buiten netjes uit, de kamer is ruim en dat is al met al nog een troost. We zullen het er 3 nachten mee moeten doen... Soms zit het mee, soms zit het tegen... Probleem was nog even, waar gaan we eten? Kijkende op Google Earth zag ik dat in de wijde omtrek het stadsbeeld waarschijnlijk hetzelfde is... We vragen tomtom waar de dichtsbijzijnde Subway is. Hmm, op 900 meter. We stappen in de auto, rijden de afstand en bestellen onze broodjes "for to go" en rijden direct weer terug. We willen er niet blijven. Teveel afbraakpersonen daar binnen...