Dag 24 en 25: Afscheid van Bruce

Zojuist zijn we aangekomen bij ons laatste hotel Jameson Inn in Peoria. Dit 3-sterrenhotel had ik al maanden vantevoren gescoord via Hotwire voor 40 dollar. Een koopje sowieso; bovendien hebben we internet en een mooie kamer met alles erop en eraan, ontbijt en shuttleservice van en naar het vliegveld. Je zou je bijna afvragen waar ze het van kunnen doen...
Het is 2 dagen geleden dat ik geschreven heb. Dus voor degenen die al afkickverschijnselen kregen, is hier nog wat verlichting...

Ik heb nog 2 bezoekdagen gehad aan Bruce. Gisteren en vandaag dus. We hebben nog heel wat dingen door kunnen spreken en dat is fijn. Onze correspondentie is al 9 jaren een correspondentie met ellenlange brieven, maar toch zijn sommige dingen makkelijker te vertellen of uit te leggen wanneer je recht tegenover elkaar zit. Onze band is hecht te noemen en we voelen elkaar goed aan. Het afscheid zagen we natuurlijk al uren vantevoren aankomen en was niet makkelijk, helemaal niet voor Bruce.
Ik zei het 2 dagen geleden al; er zijn wat problemen op het thuisfront. Ik ga daar op internet verder niet over uit weiden. Maar zijn toch al weinige vertrouwen in hen lijkt behoorlijk te zijn beschaamd. Hoe het verder moet zal de tijd uitwijzen. Maar op zijn verzoek heb ik het een en ander voor hem uit- en opgezocht. Hij gaat het er niet bij laten zitten. Hij is zo blij dat ik precies op dit moment hier ben en hem tot steun kan zijn. Hopelijk loopt het met een sisser af, maar zelfs ik heb daar een hard hoofd in...

Een kwartiertje langer heeft onze extended visit mogen duren, maar toen was het toch echt tijd om afscheid te nemen. Een stevige hug, een kus en een laatste zwaai... Ik word weggebracht naar de ingang. De vrouwelijke bewaakster vertelt me onderweg: "He's one of our better prisoners"... iets wat ik al lang wist natuurlijk, maar het doet me goed om dat van zo iemand te horen.

Eenmaal buiten komt Johan al snel aanrijden om me op te halen. We rijden richting vliegveld, eten in de buurt eerst nog wat, zorgen er voor dat de benzinetank vol zit en leveren de auto uiteindelijk bij Hertz weer in. De Chevrelot heeft het goed gedaan; we zijn 3250 mijl met hem opgetrokken!
We lopen de vertrekhal in en checken al vast in voor de vlucht van morgen. Is dat al vast gedaan. Daarna wachten we een half uurtje op de shuttlebus van ons hotel voor deze nacht, die precies op de afgesproken tijd arriveert. Onze terugreis komt ineens heel duidelijk in zicht. De overgang is abrupt; althans voor mij. Ik voel me helemaal leeg...

Leeg...