Dag 23: Terug bij Bruce

We zijn weer terug in het hotel waar we 3 weken geleden de vakantie begonnen. Op het nippertje hebben we hier vandaag een hotelkamer kunnen krijgen. Ik dacht dat het zo'n vaart niet zou lopen en had helemaal niets gereserveerd. De eerste keer dat we hier waren, was het helemaal niet druk en ik dacht een betere prijs te kunnen krijgen aan de balie bij onze terugkomst. Echter, de receptioniste geeft ons na een warm welkom te kennen dat het hotel volboekt is door spoorwegwerkers. Ze heeft alleen nog een suite met jacuzzi beschikbaar voor $ 95,00 plus tax per nacht! Oeps..., daar gaat Gera natuurlijk niet intrappen.

Een gezellige onderhandeling begint. Ik zeg bijvoorbeeld dat ik graag die kamer wil hebben voor de prijs van een normale kamer. Als zij hem niet aan ons geeft voor die prijs is dat voor hen verlies als ze hem verder niet kwijt raakt, maar ook voor ons. Als wij hem wel krijgen voor dat geld is dat een win-win situatie. Ze morrelt wat in de computer, ik heb het nog over AAA-korting en haal aan dat zij het duurste hotel zijn in onze hele vakantie. Zij vraagt wat wij gemiddeld dan wel betalen. Ik heb het over $ 45,00 gemiddeld. Maar dat gaat haar niet lukken. Uiteindelijk haalt ze een spoorwegwerker die nog niet ingechekt is, uit de gereserveerde kamer en geeft hem aan ons voor de normale prijs, met de AAA-korting eraf. Bij elkaar, plus tax, betalen we nu $ 117.00 voor 2 nachten. Da's toch ongeveer wat ik zelf in gedachten had.

Vandaag gingen we tegen achten op pad en reden zo'n 275 km. De route is bijna gelijk aan die we op de heenweg reden. De maïsvelden zijn droger dan droog of al gemaaid. Bovendien constateren we dat ook de soja een klap gaat krijgen. In ieder geval de velden die al wat ouder zijn. Daar staan toch gewoon bruine sprietjes. Maar misschien komen sommige boeren er nog goed mee af. Ik heb echter niet genoeg verstand van de soja-oogst om daar iets zinnigs over te kunnen zeggen.

We arriveren om half 12 in Canton IL. Niet echt hongerig, maar toch toe aan een opknapbeurt stappen we een Mac Donalds' binnen voor een milkshake en maken tegelijk gebruik van het toilet. We ordenen de spullen voor het bezoek aan Bruce. Niet alles mag mee naar binnen, alleen de autosleutels en identificatie en een debitcard voor de aankoop van drinken en snacks.
Ook Johan gaat deze keer mee op naar binnen en tegen twaalven rijden we het parkeerterrein op. Het is rustig in de hal en we zijn direct aan de beurt. Ik zie het al direct; er zitten 2 mensen die ik nog nooit gezien heb. Maar ze klinken al gelijk heel amicaal. Ik lees "Smith" op het naambordje van de man en als hij onze rijbewijzen ziet, weet hij even niet hoe hij het ermee heeft. "What is this?" en "Where are you from?" Hij vindt het helemaal te gek als hij hoort waar we vandaan komen, "Cool!!" Ook de dame, waarvan ik de naam niet herinner, maar ik hoorde iemand haar Jackie noemen is vol interesse. Ze noemt me steeds "honey"... Enfin, alles gaat op een leuke manier. Ik heb nog 2 boeken meegenomen en een Sudoku-puzzelboek. Als die ook ingeschreven zijn, worden we apart genomen voor het fouilleren en de gang door het poortje. We mogen door...

Eenmaal binnen worden we verwezen naar een tafel bij het raam en dan duurt het nog een minuut of tien voor Bruce binnenkomt. Een hand en een hug voor Johan een hug en een kus voor mij. Het is goed weer terug te zijn. Natuurlijk wil hij weten hoe onze reis geweest is en we vertellen erover. Johan heeft heel wat vragen over het een en ander wat we onderweg gezien en tegengekomen zijn en ook dat komt aan bod.
Bruce zit duidelijk met iets. Er is iets niet goed op het thuisfront. Hij vraagt mij het een en ander voor hem uit te zoeken, nu ik nog hier ben. Ik ga daar vandaag en morgen achteraan. En verder hebben we gewoon wat lol. Het is toch altijd wat lastiger als ik voor Johan en iemand anders moet vertalen. Maar de uurtjes vliegen eigenlijk voorbij. Om half 5 worden we gesommeerd om op te stappen, waarna we direct naar de Super 8 rijden, waar we nu dus zitten...

We zijn zojuist nog even terug naar downtown gereden om wat te gaan eten bij Subway en toen we terugkwamen vertelde de recepioniste dat de andere spoorwegwerker toch is op komen dagen en dat hij nu de dure suite heeft, op kosten van de baas... Ik heb haar gecomplimenteerd met haar goede inzicht!