Dag 14: Bezoek aan Gary

Mijn eerste bezoek aan Gary is achter de rug en ik kijk er met veel plezier op terug. Ook Gary heeft genoten van de tijd die we samen doorbrachten. Het is 10 jaar geleden dat hij voor het laatst een bezoeker heeft gehad...
Maar laat ik bij het begin beginnen. Om kwart voor 7 rijden Teuni (een andere Nederlandse vrouw die ik in het hotel heb leren kennen en ook op bezoek gaat in de gevangenis) en ik samen naar de gevangenis, alwaar we net na 7 uur de parkeerplaats op rijden. De poort gaat niet eerder open en we zijn dus een van de eersten. Het is belangrijk om vroeg te zijn, want hoe later je komt hoe meer je het risico loopt een non-contact visit (achter glas) te hebben als het druk is. Dit is een Laborday-weekend en veel Amerikanen hebben dan de maandag vrij en dan is er ook een extra bezoekdag. Dus er is meer kans op drukte, daar mensen die van ver komen, dit weekend gebruiken om 3 dagen achter elkaar te kunnen bezoeken.

We moeten wachten tot zeker kwart over 8 voordat het inchecken begint. Teuni en ik behoren tot de eerste vijf. De twee eerste dames komen niet voor death row, zij zullen iemand bezoeken die op population zitten. De volgende die voor mij incheckt is een Zwitsers meisje. Dan ben ik aan de beurt... Iedereen heeft een pincode. Ik kom voor het eerst en heb die nog niet. Ik moet mijn paspoort laten zien en tot 3 keer toe vragen ze mij het nummer van de inmate die ik kom bezoeken. Het duurt allemaal erg lang, dus ik word al lichtelijk bezorgd. Maar dan lijkt het sein op groen gezet en mag ik naar achteren stappen en word ik op de foto gezet. Ook dat lijkt niet 1, 2, 3 te lukken en er worden al grappige opmerkingen gemaakt. De sfeer over het algemeen vind ik tamelijk ontspannen.
Maar dan gaat er een poortje open en mag ik doorlopen. Rechtsaf een kamertje in. Hier worden mijn sieraden geteld en genoteerd, mijn doorzichtig plastic tasje dat ik bij me heb gecontroleerd en mijn geld wordt geteld. Dit alles door een persoon waarvan ik niet zeker weet of het een man of een vrouw is. Maar als er begonnen wordt met fouilleren constateer ik dat het een vrouw moet zijn...
Alles is in orde bevonden en ik mag door naar het volgende punt. Hier wordt mijn paspoort ingenomen en krijg ik een badge er voor in de plaats. De bewaker grapt dat ik het niet kwijt moet raken anders moet ik daar blijven en dat is niet zo mooi want het voedsel in de gevangenis is niet zo best...

Ik word daarna naar buiten begeleid en er wordt me gewezen hoe ik zelf verder kan lopen. Zoals leeuwen door een kooitunnel naar de circuspiste lopen, zo loop ik nu over het binnenterrein van de gevangenis. Het is een eigenaardig gevoel. Deze tunnelconstructie bestaat uit gaas en prikkeldraad, is best lang en ik probeer het rustig aan te doen om het goed in me op te kunnen nemen. Uiteindelijk een gazen deur waar ik op een knopje moet drukken om hem te laten openen. Nog een klein stukje kooi en dan kom ik in een hal waar ook weer deuren voor me geopend worden en dan ineens... sta ik in de bezoekerszaal. Ik loop naar de frontdesk, geef mijn formulier af en ik word naar een tafel verwezen langs de muur . Naast me zit al de Zwitserse dame en we raken met elkaar in gesprek. Ze heeft ooit voor school aan een project gewerkt over death row in Amerika. Heeft toen contact opgenomen met iemand hier in de gevangenis die uit eigen ervaring kon vertellen en is zo aan hem blijven 'hangen'... Al snel komt ook Teuni binnen en zij wordt naar de tafel aan de andere kant naast mij verwezen. Dan komen ze binnen, één voor één, de inmates voor wie we kwamen. De hele rij met tafels langs de muur wordt inmiddels ingenomen door bezoekers en inmates, maar mijn geduld wordt op de proef gesteld. Telkens als de deur open gaat, denk ik dat het Gary zal zijn. Maar steeds is het een ander. Het gaat nu wel op mijn zenuwen werken.

Maar uiteindelijk, is hij daar dan toch. Buiten adem en helemaal verdwaasd komt hij binnen. Hij is in 10 jaar niet hier in de zaal geweest en weet duidelijk niet meer hoe de regels precies zijn. Hij loopt direct op me af en geeft me een dikke knuffel. Maar dat is niet de bedoeling. Hij wordt naar de frontdesk geroepen; moet zich eerst melden. Hij vraagt gelijk maar permissie of hij overniew mag beginnen met knuffelen... hhaha
Het is duidelijk een man met veel humor, maar hij moet de eerste tijd eerst tot rust komen. Hij is 10 jaar niet in het bijzijn geweest van 'normale' mensen. Alleen maar andere gevangenen en bewaarders of af en toe een medische controle; dus een knuffel van een 'normaal mens' heeft veel impact. Iemand die er helemaal alleen voor hem is... Hij is opgetogen, wil honderduit praten en moet tot zichzelf komen op het zelfde moment. Zijn adrenaline-niveau is duidelijk heel hoog. Hij verzekert me over en over dat dit  drie mooie dagen gaan worden.

Gary vindt dat ik precies zo ben als op de foto's en ook qua karakter precies zoals hij zich had voorgesteld. En zo is het andersom ook gesteld. Ik vind hem precies zoals in zijn brieven. Hoewel, vanwege het weglaten van smileys in zijn brieven, blijkt hij meer humor te hebben. We kennen elkaar nu al 5 jaar via onze brieven en onze gesprekken zijn nu gewoon een vervolg daarop. Niets verrast me echt. Het voelt gewoon vertrouwd. Er zijn momenten dat we serieus de diepte in gaan, maar ook momenten met veel humor. Zijn gezondheid is niet best. Voor de tweede keer heeft hij nu longkanker. Vorig jaar is er een halve long verwijderd. Dit keer is dat niet mogelijk. Hij twijfelt nog over bestraling... Je leven verlengen om na 39 jaar death row nóg iets langer op death row te kunnen blijven zitten? Hoe zinvol is dat?

Af en toe wil hij even heen en weer wandelen. Soms om iets te halen uit de automaat, soms ook gewoon om even zijn benen te kunnen strekken en het gevoel te ervaren om met iemand lijfelijk aan zijn zijde te kunnen rondlopen. Hand in hand, jawel... Volgens hem kunnen vrienden dat doen. Ik grap dat ik thuis ook vrienden heb, maar niet hand in hand met ze rondloop... Maar ach, voor hem mag ik graag een uitzondering!
Ik vind het er al met al heel relaxed aan toe gaan. De gevangenen kunnen gewoon rondlopen en ook met elkaar en met elkaars bezoek praten. Ik heb tickets gekocht om foto's te laten maken. We moeten daarvoor in een speciaal daarvoor bestemde hoek staan met een schildering op de muur. We hebben nu ieder een foto. Het is niet zo druk als vantevoren gevreesd. Tot halverwege de dag is de helft aan tafels maar bezet en later komen daar nog een paar bij.
Tegen drieën wordt aangekondigd dat het bijna tijd is om afscheid te nemen. Een dikke knuffel en een kus tot besluit. De uren zijn ontzettend snel voorbij gegaan en ik weet zeker dat Gary vandaag een superdag heeft gehad. En morgen is er weer een dag. Ik kijk er nu al naar uit!