Dag 15: Volgende bezoek aan Gary

Vandaag staat er weer een bezoek aan Gary op het programma. Ook deze keer ga ik weer met Teuni mee. Johan blijft achter in het hotel. Hij zal morgen, de laaste dag, meegaan. Johan spreekt geen Engels, vandaar dat hij er maar 1 dag bij zal zijn. Een gesprek voeren, waarbij ik 6 uur lang zal moeten vertalen is erg vermoeiend en bovendien verloopt dat niet echt vloeiend. Verder is het natuurlijk mijn penvriend en hebben de heren minder belang in elkaar...We houden het daarom alleen bij de laatste dag.
Gisteren en vandaag heeft Johan zich kunnen vermaken door te wandelen hier in de omgeving, wat uit te rusten en lezen aan het zwembad en wat luieren op bed. Hij komt daardoor ook helemaal tot rust. Het weer is warm, half bewolkt dus prima geschikt voor activiteiten, zoals dit.

Teuni en ik rijden weer tegen zevenen richting de gevangenis. Eigenlijk is de procedure hetzelfde. De computer ligt er dus definitief uit, maar ik krijg vandaag wel een pincode. Die hoef ik echter niet te gebruiken.
Rustiger dan gisteren, maar toch opgetogen komt Gary na een tijdje de bezoekerszaal weer in. Hij is duidelijk blij dat ik er weer ben. Deze bezoeken zijn een welkome break in zijn dagelijkse routine. De dag verloopt eigenlijk net als gisteren. We praten wat af... Tussendoor lopen we een keer naar het loket om iets te eten te kopen, warmen het op in de magnetron of lopen naar de snoepautomaat voor iets lekkers. Ook een foto maken, mag deze keer niet ontbreken. Gary maakt me met zijn uitbundige manier van doen en opmerkingen vaak aan het lachen.
We hebben echter ook wat serieuze momenten. Zijn niet te vermijden terminale ziekte en de feiten rond zijn case bijvoorbeeld. Over zijn case hebben we het eigenlijk nooit eerder gehad, maar nu gaat het gesprek in de richting en vraag ik er op door. Hij is verrast. Hij dacht dat hij het me al ooit eens had verteld. Ik herinner me alleen dat hij ooit eens zei onschuldig te zijn. Maar ja, zeggen ze dat niet allemaal? Feiten, uitleg of details heb ik nooit gekregen. Dus ik heb er ook nooit naar gevraagd. Ik vond dat het uit hemzelf moest komen, bovendien vond ik het ook niet belangrijk voor onze correspondentie. Als dat belangrijk voor je is, kun je aan zo'n correspondentie beter niet beginnen. Hoe dan ook, ik hoor nu pas voor het eerst dat hij inderdaad onschuldig is met de uitleg erbij. Ik raak helemaal ontroerd. Zijn verhaal is niet niks. Al het gedoe bovendien met de advocaten die niets voor hem deden. Het is zo corrupt allemaal. Hij vecht er niet meer tegen, zegt hij. Heeft al zijn 'legal papers' weggegooid. Het heeft geen zin meer. Hij zal nu toch gaan sterven aan die vreselijke ziekte. Veertig jaar op death row; "What a life"... verzuchtte hij zo vaak. En ik begreep hier altijd de betekenis van, maar met de wetenschap van vandaag, pas ten volle...