Dag 2: Bezoek aan Bruce

Vandaag vroeg uit de veren. Niet met opzet, maar slapen lukte me niet bijzonder. Hoewel moe, toch maar 4 uurtjes kunnen pakken. Oké, dat gaat dus weer een lange dag worden. Om half acht lopen we al in de Hy-Vee om wat boodschappen in te slaan. Drinken, fruit en wat lekkere dingen om te eten tussendoor of als ontbijt, mochten we dat een dezer dagen niet hebben.
Daarna wordt het tijd dat Johan mij naar de gevangenis brengt waar ik op bezoek ga bij Bruce.

We rijden de bekende weg en Johan zegt dat het bijna voelt alsof we weer 'thuis' komen. We reden hem vorig jaar ook verscheidene keren en hij dubbel natuurlijk. Vorig jaar, dat klinkt ver weg, maar nu we er weer zijn lijkt het nog maar zo pas geleden. En dat voel ik zeker wanneer ik vanaf de parkeerplaats naar de ingang loop... Het inmiddels vertrouwde ritueel volgt. Identificatie en mijn naam zetten op een formulier, met daarbij de naam voor wie ik kom. Er zijn andere mensen voor me. Een oma, moeder en een klein kindje van een jaar of twee. Over het kindje wordt een opmerking gemaakt, ze heeft een doorzichtig bloesje aan...! Ze lopen terug naar de auto waar klaarblijkelijk reservekleding in ligt. Ik word wat onzeker over mijn eigen kleding. Heb een slimfit broek aan en ook een doorzichtig bloesje. Zou de broek niet te strak zijn? En mijn bloesje zal toch wel goedgekeurd worden met dat huidkleurige t-shirtje eronder? Ik zag de bewaakster al enige tijd naar mij staren en nu kan ze me eindelijk meenemen en aan een keuring onderwerpen. Ze bekijkt zorgvuldig wat ik onder het bloesje heb, maar het t-shirtje heeft mouwtjes, dus het is goed. Mijn spullen worden in een kluisje gelegd. Mijn telefoon moet uit anders ligt hij daar maar te rammelen en hebben ze geluidsoverlast. Maar door de zenuwen weet ik niet meer hoe dat moet. Ik ben ook zo'n kluns op dat gebied! Nou ja, "no one is going to call me here", zei ik en het wordt gedoogd... Nog even fouilleren, onder de voetzolen kijken en door een detectiepoortje lopen en dan is het klaar. Het wachten is op de familie met kindje. Ze zullen straks samen met mij en mensen die al vóór me waren, door kunnen lopen. Het duurt allemaal lang met deze mensen. Ik geloof dat het kind zelfs onder toezicht een nieuwe luier aan moet... Maar dan is het toch zo ver. Door een deur naar buiten, door een andere deur weer naar binnen, waarna we een route lopen die ik maar niet kan onthouden en dan sta ik in de bezoekerszaal. Ik krijg tafel 17 toegewezen. Gatsiedarrie, precies in het midden. Maar ja, niets aan te doen. Het wachten is op Bruce en ik vind het best lang duren. Maar eindelijk is hij daar. Een knuffel en een dikke kus. Het is goed om elkaar weer te zien. Er valt ook heel veel te bespreken. En dat is wat we doen, praten, praten, praten. Hij voelt als familie, zo eigen... In negen jaar correspondentie gingen we door dik en dun en is de vriendschap inmiddels heel hecht geworden.

De bewaakster die de boel in de gaten moet houden, is er een van het goede type. Ze heeft veel humor en dat is erg leuk. Zo anders, dan de sjagreinige persoon die me naar binnen heeft geleid en vorig jaar in charge was in de bezoekerszaal. Op een gegeven moment wil ik iets weten, loop naar haar toe en zeg "Can I ask you something?" en krijg prompt het antwoord: "I didn't do anything!" Of bijvoorbeeld die keer dat er mensen weer weg wilden gaan, ze door de bezoekerszaal riep: "Anyone else want to go home, except for the inmates?!?"
Het is best druk in de bezoekerszaal en we zitten aan een vierkante tafel. Bruce heeft een vrij zachte stem en om elkaar goed te kunnen verstaan moeten we vanwege de grootte van de tafel best ver naar voren leunen. Aan het einde van het bezoek hebben we daardoor allebei een pijnijke nek! Morgen hebben we weer een bezoek. Hopelijk is de nekpijn dan over, want anders ga ik de vrolijke bewaakster toch maar een andere tafel vragen. Ben benieuwd wat ze daarop gaat antwoorden...