Dag 11: Savannah

Vandaag hebben we het boven verwachting droog gehouden. Dus we zijn erg blij. Het was warm en vochtig, maar dat mocht de pret niet drukken. Zojuist zijn we na een volle dag  aangekomen in ons volgende hotel. La Quinta Inn, iets buiten het centrum van Savannah, ook aan de oostkust.
Na een ontbijt uit eigen voorraad rijden we al op tijd weg vanuit Charleston. Er ligt niet echt een weg langs de kust. Toch is er een route binnendoor. Hij gaat door natuurgebied, bossen en wetlands. Kilometers en kilometers zonder plaatsen en alleen af en toe een vervallen (al dan niet bewoond) huis of een trailerpark. Hoe mensen hier kunnen bestaan is de vraag... Er is weinig of  niets, behalve dan dat het gebied zeer rustig en mooi is. We verwonderen ons ook over de aanleg van nieuwe rijstroken. Van 2 gaat die naar 4. En er zijn stukken die van 4 naar 8 gaan. Heel wonderlijk, daar er naast ons vaak maar 1 of 2 andere auto's te zien zijn in de wijde omtrek. Leuk is ook het kruispunt met stoplichten. Vanuit de verte dachten we bewoonde wereld te naderen. Maar nee hoor, alleen een enkel huisje hier en daar.

Halverwege de ochtend komen we in Savannah aan. We zetten direct koers naar het visitors center aan de rand van het oude centrum. We parkeren onze auto op een publieke parkeerplaats en hoeven niet te betalen. De parkeerautomaat is kapot. In het visitors center laten we ons voorlichten over wandelroutes in het centrum en over de dingen die we verder deze twee dagen nog willen zien. Het historisch district is ongeveer 1,5 bij 1,5 km, dus het is lopend goed te doen. Zoals zoveel Amerikaanse steden (zo niet alle) heeft Savannah ook het vierkante stratenplan. Hier heeft de oprichter van Savannah, Oglethorpe, echter met regelmaat in diverse blokken parkjes laten aanleggen. Savannah is daardoor een heel plezierige en mooie plaats om door te lopen. Mooie grote antebellum huizen en ook veel van die grote eiken die we gisteren ook zagen bij de plantage. Erg sierlijk allemaal door die pluimen die er in hangen. We drinken koffie met iets lekkers er bij in het grotere Forsyth Park helemaal in het zuiden van het historisch centrum.
Dan gaan we de anderhalve kilometer naar het noorden en lopen naar de riverfront plaza. Grote autenthieke (katoen)pakhuizen, waarin nu kleine winkeltjes en restaurantjes gehuisvest zijn. We lopen de hele plaza langs en hebben uitzichtt over de Savannah River. Rivierplezierboten maken rondvaarten, maar ook grote vrachtschepen komen voorbij. We kopen een bekertje ijs en zittend op een bankje bekijken we het allemaal.

Als we verder lopen kom ik in gesprek met een jongeman die van palmbladeren rozen vouwt. Hij vertelt dat deze rozen gegeven werden aan weduwes van gevallen soldaten in de burgeroorlog. Hij vertelt ook het een en ander over zichzelf. Een jaar lang was hij dakloos en leefde achter een van die pakhuizen. Op een of andere manier kwam hij er achter dat hij niet verlegen was en graag met mensen in contact kwam. Hij leerde hoe hij deze rozen kon vouwen, kreeg een vergunning en op deze manier kan hij de huur van een kamer betalen en in eigen onderhoud voorzien. De kleren die hij aan heeft heeft hij gekregen, maar hij is snel tevreden. Hij is verder ook heel nieuwsgierig naar onze herkomst, onze reis en heeft veel bewondering voor het feit dat we mensen in de gevangenis gaan bezoeken. "You are an angel", zegt hij. Gaat achter mij staan en wappert met zijn armen die 'mijn' vleugels moeten voorstellen en maakt het zo ook aan Johan duidelijk... Heel komisch. Maar een leuke jongeman, ik had nog uren met hem kunnen kletsen. Ik koop uiteindelijk 3 rozen. Ik zal ze zeker koesteren.

Langzaamaan lopen we weer richting auto. Het is warm en benauwd en het zweet loopt overal onder vandaan... We hebben echt genoten van deze uren. De auto is gloeiend heet en we laten hem even stationair lopen met de airco aan, voordat we er in kunnen zitten.

Ik stel de tomtom in op Wormsloe Plantation. Het is kwart over 3 als we er arriveren en we hebben daar nog mooi even de tijd voor. Wormsloe is nu een ruïne; de resten zijn nog steeds te zien. De oprijlaan is soortgelijk aan die van gisteren, maar zeker een mijl lang. Behalve de ruïne, kun je ook een film bekijken die een kwartier duurt. Verder is er een soort van museum en info centrum. De film gaat over de eerste generatie kolonisten. Daarna loop je een bospad op en ziet even later wat living history over de allereerste kolonisatie. Een jongeman vertelt over het huisje wat daar staat, de smederij en demonstreert ons zijn rifle. Erg grappig allemaal. Volgens mij is hij blij dat hij z'n kunsten kan vertonen, want druk is het niet.
Als we tegen 5 uur het terrein weer afrijden, blijkt de poort gesloten. Met geen mogelijkheid krijgen we die los en er zit ook niemand meer. Vreemd... We zullen toch hier niet achter de poort moeten overnachten? Bovendien zijn er nog mensen aan het eind van die oprijlaan, dus... Ik pak het foldertje wat ik over deze plantage heb en bel het nummer wat er op staat. Ik krijg het info centrum en het blijkt, dat als we iets verder rijden de poort vanzelf open gaat! Pfff....