Dag 8: Blue Ridge Parkway

Even na negenen vanmorgen, na een bijzonder uitgebreid ontbijt, arriveren we bij het bezoekerscentrum van de Blue Ridge Parkway. We zijn vandaag van plan om het stuk tussen Asheville en Boone te nemen, zon'n 150 km lang. De hele Blue Ridge Parkway is zo'n 750 km lang, maar wij houden het alleen bij dit stuk. Het is mistig als we vertrekken, maar al snel klimmen we hoog genoeg en komen boven de wolken uit. Een tijdje later zijn de meeste wolken helemaal opgelost. Bij het bezoekerscentrum hebben we een kaart gekregen, waarop de juffrouw alle dingen heeft gemerkt die voor ons interessant zijn. Onderweg zijn er vele uitzichtpunten en we genieten van de mooie panorama's. Natuurlijk moeten we overal even stoppen om foto's te maken. Er hangt aan blauwige waas in de lucht, vandaar ook de naam: Blue Ridge Mountains. Hier en daar een wolkje. Het zijn natuurlijk de Smoky Mountains.

De weg is rustig en na een tijdje komen we bij Mount Mitchell. Het hoogste uitzichtpunt in de bergen van oostelijk Amerika, 2037 m. hoog. En natuurlijk, we hopen dat we deze keer meer geluk hebben met de bewolking. We kunnen tot korter bij de top komen dan gisteren. De laatste 200 meter moet echter nog gelopen worden op een weer zeer stijl pad. Ik zie het schip, of beter gezegd de wolken, al weer drijven... Dit gaat vast niet goed komen. Op de top is een uitkijkplatform waar je met een luchtbrug op kunt komen. Soortgelijk aan gister, maar minder hoog. Johan moet zich daar eerst even geestelijk op voorbereiden, maar volgt mij na een tijdje toch. Er staat een behoorlijke wind, de wolken drijven snel voorbij, maar blijven de overhand houden. Jammer, alweer valt het uitzicht tegen. Geen reden om lang te blijven. We stappen in de auto en rijden vlot weer verder. Van uitzichtpunt naar uitzichtpunt.

De luchtbrug naar het uitzichtpunt op Mount Mitchell

Dan komen we bij Linville Falls. We parkeren de auto en lopen zo'n 500 meter over een gravelpad naar deze watervallen. Dan worden we beloond met een aantal kleinere watervallen in een rotsige rivier. Langer dan een minuut of 10-15 is het niet nodig hier te blijven. Je kunt daarna nog verderop wandelen, maar we hebben al wel weer in de gaten dat we weer niet genoeg uren in de dag hebben. Een beetje doorrijden dus, als we onze bestemming in Boone op een redelijk tijdstip willen bereiken.

We hebben bovendien nog  een andere 'point of interest' op ons programma staan. We beginnen uitzichtpunten over te slaan en op een gegeven moment verlaten we de Parkway om een uitstapje te maken naar Grandfather Mountain. Hier komen we om 3 uur aan en we zien dat er betaalhokjes staan bij de ingang... Oeps... Je kunt met je auto naar binnen, en de toegang is $ 18.00 per persoon! Nou, valt dat even tegen... Maar ja, we zijn hier nu en we besluiten dat we er toch maar naar binnen gaan. Ik pak alvast mijn pinpas en roep de dame achter het loket toe dat ik de auto uit kom om te betalen. Terwijl ik naar haar toe loop roept ze me toe: "Hi sweetie, how you look nice today...!" Ik bedank haar en zeg dat ze wel erg duur zijn met de entreeprijs. Ze legt me dat het particulier bezit is en dat het niet anders kan, maar ze heeft ons al korting gegeven en we kunnen voor $ 32.00 naar binnen. Mijn pinpas werkt niet, zoals meestal bij dit soort gelegenheden en ik ga op zoek naar mijn creditcard. Dan vraagt ze of we hier voor het eerst zijn. Op mijn bevestigend antwoord zegt ze dat wij gratis naar binnen mogen!! Ze wil heel graag dat mensen hier komen bezoeken en laten zien dat er in Amerika aardige mensen zijn. Ik ben helemaal perplex. Ze stopt me ondertussen een CD en wat foldertjes toe. Ik antwoord dat ze mij een sweetie noemde, maar eigenlijk is ze zelf een sweetie. Geef haar mijn kaartje en zeg, dat wanneer ze ooit naar Nederland komt, ik haar mijn land zal laten zien...

Onder het geluid van de CD rijden we vervolgens een zeer stijle weg naar boven met tal van haarspeldbochten. We krijgen allerlei informatie te horen over wat we tegen komen en het stopt precies als we boven zijn. Leuk.  En wat denk je? Het is onbewolkt! Het uitzicht hier maakt de teleurstelling van gisteren en de eerdere teleurstelling van vandaag helemaal goed. Méér dan dat zelfs. Er  is hier een hangbrug tussen twee rotspunten. Een hele ervaring om hier over heen te gaan naar de andere kant. Johan voelt zich best goed en na wat aarzeling durft hij zelfs de oversteek aan. Op de andere kant zijn de uitzichten formidabel te noemen. We kijken driekwart in het rond en genieten hier, zittende op rotsen lekker in het zonnetje, wel een half uur lang van dit moment op deze plek. We hebben veel foto's gemaakt, maar ik denk dat ze geen van allen weergeven wat we hier zien. Als je hier bent geweest, hoef je echt niet meer naar die twee andere bergtoppen..., ook niet bij goed weer. Achteraf gezien, zeker het geld waard. Er zijn hier bovendien wandelroutes en een museum. Hier hadden wij geen tijd meer voor. Tegen half 5 rijden we in een stuk door naar het hotel. Het is te laat geworden om terug te keren naar de Parkway. Het is prima zo...