Dag 7: Great Smoky Mountains

Vandaag hebben we de dag doorgebracht in the Great Smoky Mountains. We hebben die van noord naar zuid doorgestoken. We waren van plan om daarna nog een stuk Blue Ridge Parkway te doen, maar het kwam er niet van. Het nam allemaal meer tijd in beslag dan gedacht.

Na het ontbijt dat deze ochtend bestond uit roerei en vers gebakken warme broodjes, stappen we tegen half 9 in de auto. We rijden richting Gatlinburg, dat net als Pigeon Forge een zeer toeristisch stadje is. Toch heeft Gatlinburg een heel ander karakter. Pigeon Forge is heel ruim en grootschalig; Gatlinburg is veel kneuteriger en doet wat Oostenrijks aan. We bezoeken hier het visitors center en halen wat info over het park waar we in gaan.

Dichtbij Gatlinburg is een eenrichtingstrail  van 7 mijl, Roaring Fork. De weg is zo breed als de auto is. Je mag maar 10 mph en onderweg zijn hier en daar uitzichtpunten, maar ook uitgezette wandelroutes langs bijvoorbeeld watervallen en grotten. We stoppen bij de eerste bezienswaardigheid, een pioneershuis, of boerderij eigenlijk. We volgen hier een wandelroute van een mijl of zo die staat aangegeven als 'easy trail'... Het is een leuke wandeling, maar gemakkelijk?
Het pad bestaat uit rotsen en boomstronken. Ik heb niet echt stevige schoenen aan en ben me er van bewust dat er niet veel nodig is om een been te breken. Ik doe extra voorzichtig. Maar dan gebeurt het toch, bij het stappen op een steen, glijd ik er langszij af! Gelukkig niet veel schade op het eerste gezicht. Mijn been is wat geschaafd en de blauwe plekken zullen waarschijnlijk morgen tevoorschijn komen. Ook de camera brengt het er niet heelhuids van af. Lensafsluiter gebroken en we peuteren het er maar tussen uit want werken doet het niet meer. Pff... het had zoveel erger kunnen aflopen! We nemen ons voor nu alleen nog maar rolstoeltoegankelijke paden te nemen...
We vervolgen met de auto de route. Zien later zelfs nog een pioneersdorpje, dat net als de boerderij aan het begin, verlaten werd (moest worden) toen dit gebied tot national park omgedoopt werd. Dit gebied maar ook de rest van de Great Smoky Mountains staat erom bekend dat je hier zwarte beren tegen kunt komen. Jammer... we zien er geen één.

Een van de pioneershuisjes



De 'easy trail'...
 

Na dit korte rondje komen we weer terug in Gatlinburg en gaan van daar uit dus nu het park doorsteken. Ook hier weer verscheidene wandelroutes. We hebben echter al wel in de gaten dat we tijd tekort zullen komen aan het eind van de dag en vinden het niet erg dat we het met de vele mooie uitzichtpunten moeten doen. Dit park heet de Great Smoky Mountains, en de naam zegt het al, er hangen eigenlijk altijd wel wat wolken tussen de bergen. De bergen zijn helemaal bebost en door het vocht dat daaruit voort komt is het nevelig. Halverwege de doorsteek kun je 7 mijl naar het westen rijden waar het hoogste punt van dit gebied is, Clingmans Dome, 2024 m. Je zet daar je auto neer en je moet dan nog 800 meter een stijl pad (geasfalteerd) omhoog lopen. En stijl is het, we schatten het op 10%. Er zou een medaille of onderscheiding moeten bestaan voor mensen die het omhoog gelopen hebben. "I walked the Clingmans Dome" of zoiets dergelijks. Je hoort iedereen puffen, klagen, kreunen en steunen... Erg vermakelijk ook. Eenmaal boven is er een uitzichttoren die je ook weer door een soort van luchtbrug oploopt. Johan wordt hier even niet goed. Zijn hoogtevrees speelt hem parten. Maar toch heeft hij doorgezet. Enfin, alle moeite blijkt voor niets. Tijdens het lopen naar boven, was ik er al bang voor, als er maar geen wolken zijn. En tja, die waren er... We wachten het even af, maar de bewolking wordt dikker en dikker. Ons bezwete lichamen krijgen het koud, dus we gaan de weg terug maar aanvangen. Niets aan te doen.

De beruchte luchtbrug

We gaan hierna snel onze weg vervolgen, bezoeken nog een verlaten koren/mais-molen uit diezelfde pioneers-tijd en moeten op een gegeven moment beslissen of we rechtstreeks naar Asheville zullen rijden, waar ons volgende hotel staat, of dat we een stuk Blue Ridge Parkway pakken. Het is 4 uur, de laatste optie is eigenlijk niet te doen; 150 km over een bochtige weg... Het zou avond zijn als we aankomen. Jammer. We nemen dan maar de rechtstreekse route, gedeeltelijk over de snelweg en we zijn om 5 uur bij het hotel.
Het bleek lastig te zijn om een hotel te boeken voor Asheville. Het is hier erg toeristisch en het is natuurlijk weekend. Uiteindelijk kreeg ik een bod geaccepteerd voor een 1-ster hotel in een buitenwijk. We zitten nu in Ramada Biltmore West. Misschien is het wat gedateerd, maar verder snap ik die 1 ster niet. Er is hier van alles. Dus we zijn helemaal blij...