Dag 9: USS Yorktown Charleston

Inmiddels zijn we 500 km naar het zuidoosten gereden en zitten nu bij de plaats Charleston aan de Atlantische kust. Naar het zich laat aanzien is het voorlopig afgelopen met het mooie weer. Het is hier vrijwel bewolkt en zeer vochtig. Maar desalniettemin ook nog steeds erg warm. Alles beslaat. De brillenglazen bij het uit de auto stappen, de spiegels bij het betreden van de kamer... Op Google Earth zie ik dat er regenbuien voor en achter de kust liggen. Ook de voorspellingen van het locale nieuws beloven niet veel goed. Het lijkt een afsplitsing (ofwel zij-effect) te zijn van de tornado Isaac die landfall gaat maken. We wachten het maar af. Gelukkig komen we er niet middenin.

Vanmorgen na een lekker ontbijtje in ons vorige hotel in Boone, La Quinta, zijn we op tijd vertrokken. We hebben een stevige rit voor de boeg. Het begin gaat nog door de Smoky Mountains, maar al snel zitten we op de snelweg. De rit gaat voorspoedig, met af en toe een sanitaire stop. Mooie snelwegen, netjes en ruim aangelegd. Ik heb geen idee door wat voor landschap we komen. De snelweg is overal omzoomd met een strook bomen. Aan de ene kant mooi, maar het wordt op den duur wel wat eentonig.

We zullen in Charleston onze intrek nemen in hotel Red Roof Inn dat eigenlijk net buiten Charleston ligt in de plaats Mount Pleasant. Dit ligt direct aan de kust.
Maar we hebben nog een paar uurtjes over en we rijden eerst naar het marinevliegdekschip USS Yorktown dat in de tweede wereldoorlog heeft gediend en later ook in de Vietnam-oorlog. Het ligt hier voor de kust voor anker. We dachten hier een uurtje of twee door te brengen, maar we lopen er uiteindelijk drie uur rond en hebben dat in een behoorlijk tempo gedaan. Als je alles goed wilt bekijken dan kun je jezelf hier wel een dag vermaken. Letterlijk alle ruimtes zijn te bekijken en je kunt zelf rondlopen door middel van uitgezette routes die aangegeven zijn met gele pijlen op de vloer. Het is zeer indrukwekkend allemaal. De verblijven van de bemanning, de machinekamers, de hangar, de officiers mess, maar ook de medische afdeling, de stomerij, de winkel, om maar eens wat te noemen. Vliegtuigen op het dek en in de hangar. En ja, waarom ook geen gevangenis?  Het is letterlijk een stad op zich, zeker als je bedenkt dat er 3500 man tegelijk op zaten. Er zullen best bemanningsleden zijn geweest die over de schreef gingen.  Er is ook een museumachtige tentoonstelling ingericht over de marine en de oorlog zelf.

USS Yorktown Charleston



De wasruimte

Keuken



Deel van vliegdek met op achtergrond brug van Charleston naar Mount Pleasant



Torpedo klaarmaken

Een vergeten gevangene

We krijgen honger en eten een broodje in de snackbar in de hangar. Niet te (vr)eten, jammer genoeg. Maar we kunnen er weer even tegen en bezoeken het er naast gelegen kleinere marineschip. Hier van alles weer hetzelfde, alleen in een wat compactere uitvoering.

Klein broertje...

Zeer voldaan gaan we uiteindelijk naar ons hotel, dat maar op een kilometertje afstand is. Hoewel een 2-sterren hotel, hier geen ontbijtje, dus we moeten uit eigen voorraad gaan putten!

Over gevangenis gesproken... Over 5 dagen hoop ik mijn andere penvriend Gary te bezoeken. Ik schrijf met hem al 5 jaar. Heb hem nog niet eerder in het echt gezien. Gary zit al 39 jaar op Death Row en krijgt al jaren geen bezoek meer. Al zijn familie en vrienden zijn door de jaren heen weggevallen. Hij ziet alleen af en toe nog een bevriende pastor. Maar die pastor bezoekt ook alle andere gevangenen die er behoefte aan hebben. Ik ben eigenlijk zijn enige contact naar de buitenwereld.
Gary kreeg een jaar geleden longkanker. De helft van zijn linkerlong is toen verwijderd. Sinds een maand of twee heeft hij weer klachten en er is inderdaad geconstateerd dat de kanker weer is teruggekomen. In zijn laatste brief, die ik vlak voor onze vakantie ontving, gaf hij aan dat hij nog niet wist of hij zich zou laten behandelen. In de mens zit een drang tot overleven, maar ergens vindt hij 39 jaar op death row ook wel genoeg. Hij leeft niet, hij bestaat. In Florida en eigenlijk in heel VS is hij op dit moment de langst 'levende' op death row...
Al met al was het voor ons een reden om alles op alles te zetten en te proberen hem te bezoeken. Gelukkig staan we al een half jaartje op zijn bezoekerslijst. Ik hoefde alleen nog maar extra bezoeken aan te vragen en heb die ook gekregen. Deze week moet ik nog contact opnemen met zijn classification-officer om zijn status te checken. Ik heb dan ook een uurtje geleden een mailtje weg gedaan. Ik hoop daar morgen over overmorgen antwoord op te krijgen.