Dag 3: Nog een bezoek

Vannacht was het slapen voor mij weer niet al te best. Alles bij elkaar 5 uurtjes bijeen kunnen schrapen. Ondanks oordoppen bleef ik last houden van een constant gebrom in de verte. De koelkast kon het niet zijn; daarvan hadden we de stekker er al uit gehaald. Ineens realiseerde ik me dat het wel eens de ijsmachine kon zijn, die precies beneden ons bij de receptie staat. Om middernacht ging ik op mijn slofjes en in nachthemd op onderzoek uit en om evt. een andere kamer te vragen. En inderdaad het was de ijsmachine die een doordringend gebrom laat horen. Maar helaas, de receptie was gesloten en er zat niemand...

Onze roadtrip gaat bijna  beginnen. Maar voor vandaag heb ik eerst nog een bezoek aan Bruce gepland. Daar we weer vroeg uit de veren zijn, lopen we eerst nog wat rond bij Wal-Mart. Daarna brengt Johan me weer weg. Tegen half 11 kom ik bij de gevangenis aan. Het is druk bij de in-check. Mensen krijgen nummertjes en moeten wachten op elkaar. Ik heb 7 Engelstalige boeken bij me, die ik ooit eens gekocht heb op de boekenmarkt. Ik mag er 5 invoeren, dus de andere twee en een Sudoku-boekje kunnen de volgende keer mee. Samen met de andere bezoekers word ik uiteindelijk naar de bezoekersruimte gebracht.  Het is ruim na 11 uur.

En ja hoor, natuurlijk krijg ik weer zo'n grote 4-persoons vierkante tafel toegewezen. Maar helaas, de vrolijke bewaakster is er niet. Ik loop dan toch maar naar de plaatsvervangster en leg haar het probleem van de pijnlijke nekken voor. Het blijkt een erg onprettige tante. Stelt vragen die er niet toe doen en wijst me erop dat ze het voor deze keer toestaat, maar dat ze daar geen gewoonte van kan maken. Een eenmaal toegewezen tafel kan niet veranderd worden. Ze wijst me een klein 2-persoon tafeltje aan waar ik kan zitten. Precies onder eenzijdig doorkijk spiegelglas. Maar erger dan dat; het is aan de andere kant van het airco-systeem en langs deze wand is het ijskoud... Ook hebben we de TV direct achter ons. Ik ben even helemaal van mijn stuk. Een minuut of 5 later komt Bruce binnen. Ook hij is niet blij met deze plek. Maar ja, we moeten het er maar mee doen; nogmaals om een wijziging vragen zal niet gaan lukken. Ondertussen is ook de vrolijke bewaakster weer binnen gekomen en volgens Bruce zal dat geen zoden aan de dijk zetten. Het is vast aan haar overgebriefd.

We hebben desalniettemin weer een aantal prettige uurtjes. Onze diepgaande gesprekken van gisteren hebben plaats gemaakt voor wat luchtiger kost. Het geluid van de TV hoor ik op een gegeven moment zelfs niet meer en aan de mensen die direct achter dat spiegelglas zitten denk ik ook maar niet. Maar koud blijft het... De uurtjes lijken door die kou langzamer te verstrijken dan gisteren en dat is helemaal prima toch???

Om kwart over 5 sta ik weer buiten en wacht in de heerlijke zon op Johan. Voor hem waren het twee rustige dagen met wat luieren, lezen, TV-kijken en computeren. Vanwege  gebrek aan kennis van de Engelse taal gaat hij niet alle keren mee op bezoek. Urenlang moeten vertalen is niet echt lekker, loopt niet soepel en is zeer vermoeiend. De volgende keer zal hij er echter ook bij zijn.
We rijden naar Subway en halen een lekker broodje. Eenmaal terug bij het hotel vragen we toch om een andere kamer en zo geschiedde. Nu ga ik ook een lekker nachtje slapen en dan kunnen we nu dus echt aan de roadtrip beginnen. Ik zal zo eerst eens even kijken of er nog hotelkamers in de aanbieding zijn op onze volgende bestemming!